AFGELEID:

Het was niet zo dat ze het niet wilde. Het gebeurde alleen zo. Dan wilde ze naar de groep mensen luisteren die allemaal achter hun tafel zaten, in een halve maanvorm, en horen wat zij te vertellen hadden. Het voorstelrondje begon links en halverwege wist ze niet eens meer wie er naast Puck zat. Of Heidi. Of was Heidi degene naast Puck? Ze wist het niet meer.
Ze draaide een beetje op haar stoel en toen de blikken op haar gevestigd werden vertelde ze wie zij was, wat zij deed en hoe lang. Moest ze nog meer vertellen? Ze keek de gespreksleider vragend aan. Nee, het was voldoende. Mooi. Ze sloot haar mond en rechtte haar schouders.
Er werd een sheet over een staande memo gelegd. Met een cirkel en groene pijlen en rode dotjes. Naast haar zat een oudere vrouw, prachtig gekleed. Zwarte lange jurk en veel bling bling. Wat een mooie horloge! Ze bekeek het sieraad wat nader. En haar nagels waren ook mooi gelakt. Zouden dat echte nagels zijn of nepnagels? Zo ja, waar zou ze die nagels laten doen? Hier in de buurt zeker.
"Welke boodschap zou je dan kunnen overbrengen aan de ander?" vroeg de gespreksleider. Toen ze van het horloge wegkeek zag ze de vragende blik in de ogen van de gespreksleider. Verdorie, dit voelde echt weer als op school.