ZEKER WETEN:

Ze pakte de emmer en vulde het met water. Het water liep in een waterval de emmer in. Door het geluid hoorde ze haar client niet. Ze was de trap op gelopen en tikte haar op de schouders. Ze schrok even en draaide toen de kraan weer dicht.
"Ik ga even beneden op de bank liggen. Ik ben een beetje moe."

De client was een rugpatient. Daarom was zij nu daar. Om de boel een beetje schoon te houden omdat zij het niet kon. In iedergeval niet goed genoeg. Soms hielp ze mee, maar vaak hield ze na een tijdje ermee op en ging zuchtend op de bank liggen.
Er was een kamer die ze voor het eerst moest schoonmaken die dag.
Toen ze in de tienerkamer bezig was, de mat opzij legde om te kunnen stofzuigen, de gordijnen opzij geschoven had, het raam open, wilde ze als laatste karwei de vloer dweilen.

Het was een gekke gedachte. Bizar ook. Dat haar ineens een soort van helder weten toesnelde. Er was daar al ooit een kinderkamer geweest. Ze wist zeker dat jaren geleden een ander kind in die kamer gelegen had. Een jong kind. Maar dat kind was er nu niet. Er stonden nergens fotolijstjes in de kamers, er was nergens bewijs van zijn bestaan. Maar ze wist het zeker. Er was hier ooit een ander kind geweest. Waarom dacht ze dat?

Beneden, tijdens het pauzeuurtje waarin koffie gedronken werd, zuchtte de client nog een keer. Ze keek in haar kopje en zei ineens:
"Ik heb er een beetje moeite mee dat je de kamer van onze Timo doet. Beetje raar klinkt dat, want die kamer moet natuurlijk ook schoongemaakt worden. Ik heb de laatste tijd veel verdriet. Het is een moeilijke periode."
Ze luisterde aandachtig wat haar client te vertellen had.
"Het is deze maand drie jaar geleden dat onze eerste zoon overleed. Dat was zijn babykamer."

De koffie had niet meer gesmaakt. Ze had haar werk af gemaakt en was na vier uur op haar fiets gesprongen en naar huis gegaan. Met een enorm gevoel van zeker weten dat helaas bevestigd werd.