TAS:

Een bordeaux rode onder-de-oksel-tas. Van de H&M. Maanden geleden in een opwelling gekocht en nu was ie stuk. Binnenin was de voering kapot. De rits van haar portEmonnee was stuk.

Soms kocht ze iets en was ze vervuld met een zo-mooi-gevoel. Vroeger als ze nieuwe schoenen gekregen had moesten de schoenen mee naar bed. "Nee,-" zei mama dan, "Dan zetten we ze wel op een tafeltje en kun je ernaar kijken."

Toen ze een nieuw huis had kocht ze een tweedehands wasmachine. Dat ding was na tien jaar trouwe dienst stuk gegaan en kon niet meer gerepareerd. Toen de mannen het witgoed wegbrachten slikte ze even. Het was leuk een nieuwe wasmachine te mogen kopen, al kostte het nogal wat, maar die oude wegbrengen voelde als hartzeer.

Ze moest een nieuwe tas. Haar bordeaux onder-de-oksel-tas was stuk en repareren was te duur. Zeker in verhouding tot wat het lapje stof gekost had. Dus dan maar op zoek naar een nieuwe.
Ze vond een antracietkleurige koele onder-de-oksel-tas. Niet te sjiek, maar wel netjes en mooi. Haar paraplu kon erin, haar organiser, telefoon, portEmonnee en andere spulletjes die ze eventueel nodig had.
"Wil je hem meteen gebruiken?" vroeg de verkoopster. Ze had verteld dat haar tas stuk was.
"Nee, nog niet." verzuchtte ze. Ze kon nog een maal even met haar bordeaux rode onder-de-oksel-tas over straat voordat ze hem weg zou doen.