LUX(E):

Het leek alsof tijd voorbij ging zonder erg. Alsof de verbondenheid van tijd maakte dat alles en iedereen in de zeepbel van tijd bleef hangen. Alsof tijd geen seconden en minuten ervoer.
De Belgische serveerster met krullenbol zette nogmaals een cappucino neer op de houten tafel terwijl ze een papiertje in de asbak kwakte en de consumptie aansloeg op het kastje.
"Ik kan de chocoladekersentaart van harte aanbevelen." vertelde ze nog met licht zoekgeraakt Belgisch accent. Maar ze schudde haar hoofd en glimlachte wat. Nu niet.
In dit moment kon ze zoveel dingen denken en doen. Kon ze keuzes maken. Kon ze afwachten. Niets doen. Opstaan. Zitten blijven.
Ze keek om zich heen. Er liepen mensen de grote trap op naar boven om naar het filmhuis te gaan. Iedereen maakte keuzes. De mensen die naar boven liepen hadden een keus gemaakt naar welke film ze gingen.
Ze nam het suikerzakje en scheurde het topje eraf en liet de suikerkorrels in haar kopje gaan. En zoals het hoorde bleef de suiker even liggen op de geklopte laag melk voordat het in de hete bruine massa verdween.
Ze roerde met een enorm hippe lepel met gat in het midden. De eigenaar van de Lux had de keuze gemaakt om dit soort lepels te kiezen. En niet de andere gewone lepels.
Mensen dachten gedachten, voelden emoties en handelden ernaar. De een geraffineerd en met vilein en de ander bedachtzaam en weloverwogen, om vooral niet impulsief te werk te gaan zodat er glazen ingegooid konden worden. Een soort karmatisch geloof. Je oogst wat je zaait. Met een zeepbel aan voldoende tijd kon men maken en breken, weglopen of in de aanval gaan. Stilletjes blijven zitten in een hoekje van een kroeg en observeren wat anderen deden. Gedrag analyseren. Wat maakte de een interessant? Wat bleef bij de ander hangen? Was het de uitstraling van innerlijke tijdsdrang?
Het was wel absurd raar, dat men verbonden leek met mensen waar men niet eens mee verbonden wilde zijn. Ze nam een slok van haar cappucino en proefde in een moment de koffiesmaak. Het kwam uiteindelijk toch neer op het goede willen doen. Uiteindelijk, wat de rest ook in al zijn of haar klunzigheid zou maken en breken. Ze stond op, zette de stoel netjes recht en verliet het gebouw.