HET KAN VERKEREN:

Het was een beetje vreemd; de hele dag hing er een felle zon en een drukkende warme deken hing over Nederland, maar 's avonds woeide het en werden de terrassen verwarmd. Er ging zelfs een regenbui over het zuiden heen; waardoor de grote parasols lichtjes heen en weer zwiepten en de druppels op het zeil bleven tikken. Ze nam nog een stukje van haar boeuf bourgignon. En een slok van haar drankje.
"Hoe is het met de liefde?" werd er 's middags gevraagd, toen zij poedelend met haar voeten in het kleine badje zat en een glas water dronk.
"Nu even niets." had ze verteld. Ze legde uit van vorig jaar en hoe je steeds weer opnieuw jezelf energie moest geven om opnieuw iemand te leren kennen, hoe vermoeiend dat soms voelde, en dat ze niets wilde forceren. "Gewoon op me af laten komen."
"Ach, mijn broer was 34, zo goed als altijd vrijgezel geweest en ineens komt er op zijn werk een nieuwe collega werken, een leuke meid, en binnen een jaar woonden ze samen en nu is de eerste op komst."
"Van m'n werk moet ik het niet hebben!" had ze gegrapt.
De poort opende met een piep en ze hadden allebei omgekeken.
Er liep een lange man richting deur met een pakket onder zijn arm. Beige korte broek, leuke donkere t-shirt, bruine sterke armen, mooie benen, erg mooie kop. "Ik ben van ezeltje prik." vertelde hij.
Een moment wist ze niet of ze het nu goed gehoord had, of ze nu in de lach moest schieten of hem meteen de weg moest wijzen. Ze onderdrukte een lach en ging hem voor.
Binnen in de lange gang kreeg ze even een baby in de armen gedrukt, praatte met meneer Ezeltje en legde hem uit wat weg kon en vervangen kon worden. Maar er was weer werk aan de winkel. En hij verliet later in zijn witte bestelbusje het erf en zwaaide nog.
"Potverdrie." mompelde ze.
Haar frietjes waren op en ze veegde haar mond af met een geel servetje. Ze zag de twinkelogen van haar vriendin en fronste haar wenkbrauwen.
"Weet je waar ik onverwacht naartoe ga morgen?"
Vriendin schudde haar hoofd en lachtte.
"Naar Blof."