IN DE BEUGELS:

De kale meneer had een signaal gegeven. Die vage, zeurderige pijn in haar buik, rechtsonder vlakbij haar lies, waar de kale meneer in prikte, pookte en duwde, werd echt. Zo liep ze met een frons op haar gezicht naar haar werk, werkte en ging weer terug naar huis. Ze durfde de huisarts niet te bellen.
Na een week licht misselijk te zijn geweest, belde ze de dokter op.
"Kom toch maar even langs." had de dokter gezegd.
En nu stond ze voor een lang ecru gordijn en pulkte aan haar riem.
"Trek je broek maar uit. Kijken we even naar je buik en onderzoek ik je even inwendig.
Ze haatte inwendige onderzoekjes. Dat verplichte uitstrijkje elke vijf jaar was al erg genoeg.
Leuk om zo'n eendenbek in je toedeledoki te voelen.
"Ik maak hem even warm." vertelde de dokter, en legde het ding in de wasbak en liet er een straal warm water overheen spetteren.
Maar ze had natuurlijk maar tien minuten per consult, en de eendebek voelde desondanks koud.
"Ontspan maar." probeerde de dokter.
Ze lag met haar benen wijd, op een doktersbed en onderging het onderzoek.
Zuchtte diep, meer dan eens, en onderging het. Nog even en ze moest janken. Wat een kutonderzoek.