VALENTIJN DEEL 2:

De ochtend was jong. Stil en donker. In de nevelige miezer pakte zij haar fiets en reed naar het station. Ze wilde nog een broodje kopen, een sandwich, en een hete koffie. Ze was in de rij gaan staan, 's morgens vroeg waren er al veel mensen in de stationsrestauratie. Er stond een jongen achter haar, zag ze, toen ze even op de grote klok keek. Nog vijf minuten en de trein zou arriveren. Ze wreef met haar beide benen eventjes tegen elkaar aan. Ze droeg een rok en een dikke panty. Haar benen voelden koud.
"Moet je naar de w.c?" vroeg iemand opeens. Waar kwam die stem vandaan? Ze keek achterom en fronste haar wenkbrauwen.
"Sorry?"
"Moet je naar de w.c? Je wiebelt."
Ze bedacht dat het beeld dat die jongen net voor zich gezien had; een jonge vrouw met een rok aan, wiebelende billen, een bepaald idee had kunnen opwekken.
"Ik ben net geweest!" riep ze verontwaardigd uit.
"Ik had koude benen."
"Moet je ook geen rok aandoen." kaatste hij terug.
"Dan heb jij niets te bekijken!" gooide zij hem de homerun toe.
Hij leek een beetje van zijn apropos van haar impulsieve uitroep. Zij zelf ook.
Met rode konen nam ze haar gekochte dingen en nam aanstalten de deur uit te wandelen. Ze had alleen het grote, knalrode hart dat aan de muur hing en lichtjes uitstak niet opgemerkt. Ze liep er vol tegenaan.
"Stomme Valentijnsdag!" mopperde ze terwijl ze ergens in de kassarij gegrinnik hoorde.