TWAALF:

Ze had op de koude stenen trap gezeten, op een zomerse juli dag. De laatste schooldag van de basisschool. Een voor een liepen haar vriendinnetjes en vriendjes richting huis en zouden nimmer wederkeren.
Een half jaar ervoor was ze gedwongen te verhuizen, naar de andere kant van de stad, en al heel wat tranen met tuiten gehuild omdat ze wegging uit haar vertrouwde buurt.
Er zakte een jongen door z'n knieen en sloeg onbeholpen en voorzichtig een arm om haar schouders, die op en neer gingen in snikkende bewegingen.
"Het komt allemaal goed." Maar zij geloofde het niet. Het kwam nooit meer goed. De jongen, haar grote liefde die niet beantwoord leek, klopte zachtjes op haar schouder en stond toen op. En daar gingen ze. Over het schoolplein, door het poortje de straat in. Zij werden steeds kleiner wordende poppetjes die vaag uit haar beeld verdwenen. De laatste schooldag van de basisschool. Na de grote vakantie begon een nieuwe fase. Haar vriendjes en vriendinnetjes naar een andere school dan zij. Uit het oog, uit het hart.
Eenentwintig jaar later, via stom toeval, een mail. En toen heen en weer gemail. Was het niet wat, om de tijd terug te grijpen? De onschuld van toen. De dansjes, de Dolly Dots, het plezier. De Punkies Club. De vriendschap. Een reunie in de vorm van een concert? Helaas was iemand al overleden, anderen niet terug te vinden, maar met z'n viertjes, was het niet leuk? De jeugd herhalen? Herinneringen ophalen?
Een sms. "Ik heb helaas slecht nieuws. Onze basisschool directeur is overleden. Maandag is de crematie."
En zo zou de herinnering van toen, van zo lang geleden, de meiden inhalen. De reunie vervroegd. Op een maandagochtend bij een crematie. Had Meneer van L. de club toch eerder bij elkaar gebracht ...