SNAU:

Op het station verwarring; "Hey, Marco! Is dit de stoptrein?" Een meisje, hoog tutjesgehalte rond de zeventien jaar, riep naar een jongen, hoog baggyhiphop gehalte met twee joekels van oorbellen in, multi bling bling.
"Ja, zie ik eruit als de conducteur ofzo?"
Hij hupste langs, met spijkerbroek op half zeven, met zijn aanhang bewapend met iPods en zaktelefoons. Zij werd bruut de mond gesnoerd. Ze bleef achter, keek hem sip na. Ze had vast een verliefdheid opgebouwd voor deze stoere bink.
Maar was het nou de stoptrein? Terwijl de sneeuw overal en nergens dwarrelde keek een handjevol treingangers onthutst naar het bord. De sneltrein had vijftien minuten vertraging. Er stond 11:57. Dus, de trein die nu de passagiers liet uitstappen was een sneltrein. Toch? Waar was een conducteur als je er eentje nodig had?
Iemand spotte een conductrice. Haar felrood gelakte nagels gingen door haar blonde krullen.
"Dit is de stoptrein lieve mensen!" riep ze vervolgens met een snerpende knarsende heksenstem. Men schrok en dook de trein in. Het fluitje ging en de deuren sloten zich.

"Jaaaaah! Sneeuwballengevecht!" riep zij terwijl ze sneeuw bij elkaar raapte en zachtjes naar een kindje gooide. Het viel uiteen tegen zijn been.
Er stond een papa buiten het hek met een camera.
"Jaaaah! Sneeuwballen gooien naar papa's!" riep ze in een baldadige bui en maakte een honkbalbeweging. Het kletste hard tegen zijn wang.
"Oooohw! Sorry, sorry, sorry!" riep ze geschrokken.