OVER:

Ze zag een reflectie van zichzelf in de spiegel. De damp van de warmte besloeg de spiegel, terwijl zij een vage weerspiegeling zag van een jonge vrouw, eind twintig, met een smal gezicht, blozende wangen en een doffe blik in haar groene ogen.
Er was even geen plek meer voor het altijd aanwezige geluksgevoel. Het leek met de wind meegenomen. Weggewaaid. Alsof haar relatie nooit bestaan had. Alsof zij Thomas nooit ontmoet had. Nooit zijn mond op de hare gevoeld had. Hun eerste zoen. Een eerste overnachting in het studentenhuis waar ze zachtjes moesten doen want zijn studiegenoten konden alles horen en waren altijd tot in de late uurtjes op. Aan het kaarten of aan een laatste krat bier bezig.
Dan lagen ze in het krappe eenpersoonsbed met krakende vering en op het moment dat Ireen in een vlaag van passie en opgewondenheid met een ruk de spijlen vasthield terwijl ze hem in zich voelde, totaal vergeten dat de spijlen tegen de muur bonkten terwijl ze zoveel moeite had zichzelf niet te laten gaan. Omdat ze wilde schreeuwen. Het liefst. Maar niet mocht.
Een keer hield ze het niet meer uit; had Thomas zijn hand op haar mond gehouden. Ze kreunde in zijn handpalm en was met schokkende bewegingen en plotselinge golvende warmte vanuit haar buik en onderlichaam tot een hoogtepunt gekomen.
Hadden Willem-Jan en Joris de volgende dag aan de te kleine tafel, met een tik tegen een hardgekookt ei, gegrinnikt toen ze de trap afliep en zich bij hen voegde.
"Wat?" had ze met opgetrokken wenkbrauwen gevraagd.