IN DE STEIGERS:

De maandagochtend begon als in een tijdloze wolk. Zonder haar lenzen in. Op blote voeten. T-shirt-nachthemd. Kort. Erg kort. Soms zou men een tikje string te zien krijgen.
Ze had dan wel wat gerommel buiten gehoord, maar dat werd teniet gedaan door de muziek van Aimee Mann en haar 'various songwriters.'
Met een ruk trok ze de gordijnen open. Het normale plaatje van een stille straat met wat heen en weer gaande boomtakken, in een grijze zee van wolkenmassa, was verdwenen. Voor het raam zaten, op een steiger, twee mannen geschrokken te kijken. Een moment leek de maandagochtend bevroren.
Maar dat duurde niet lang. Alsof de mannen ineens, door de sterke lucht van kozijnenverf, opnieuw wakker werden uit een high.
De een begon te fluiten. De ander riep naar beneden, vast een kompaan, collega verfkwast, "Hey! Kom eens kijken wat we hier hebben!"
Ze had nog steeds het gordijn aan beide kanten vast. Waardoor haar nachthemdt-shirt gevaarlijkerwijs omhoog was gegaan. Met een plof liet ze de gordijnen los. Poppetje gezien, kastje dicht.