DE MAGIE VAN DE KUS:

Ze bekeek zijn troebele en trieste ogen. Er klotsten miniscule heen en weer gaande zoute zeeen in zijn ogen. Als hij zou knipperen dan zou alles overstromen.
Hij keek sip. Met een wanhoopsblik en bibberende onderlip probeerde hij zich groot te houden. En wachtte. En wachtte.
Ze wist even niet zo goed wat te doen. Ze bekeek hem met een observerende, schuine blik. Sprak in haar hoofd een analyserende 'hmm' uit en wendde haar hoofd weer naar de andere kant. Om vanuit die invalshoek verder te prakizeren. En nog eens een 'hmm' in haar hoofd te doen spreken.
"Nou," zei hij toen maar. "Dan ga ik wel in een hoekje zitten snikken."
En hij draaide zich op zijn hielen om en liep van haar vandaan.
Met zijn afgehangen schouders sjokte hij naar het hoekje van de kamer. En zat.
Met zijn armen over zijn opgevouwen benen. Met zijn sneakers met losse veters zat hij voor zich uit te staren. Zijn kin op zijn armen. En nog keek hij haar met zijn trieste ogen aan.
"Zal ik er dan maar een kus op doen?" gaf ze toe. Leek even te bedenken wat ze werkelijk zei. En sprong van de hoge tafel en hield haar armen in haar zij. Alsof ze een klusje moest klaren.
Met de zacht gesproken 'hmm' in haar hoofd bedacht ze dat kleine kinderen, als zij een gat in hun knie gevallen waren, een bult op hun hoofd hadden of gewoon 'au' voelden, een 'kusje erop' kregen en erna weer vrolijk verder wandelden. Terwijl zij net ervoor wellicht een ambulance nodig hadden. Minstens een doktersbehandeling.
De blik in zijn ogen verraadde plotseling plezier. De triestheid verdween even.
"Ja, ik heb even liefde nodig." gaf hij aan. Speelde zijn verdriet met verve. Bibberde nog even met zijn onderlip. Maar waren zijn schouders niet meer zo afgezakt. Bespeurde zij zelfs ineens een lichte beweging met de sneakers. Kleine tikjes zoals een hond met zwaaiende staart die net te horen gekregen had dat hij met z'n baasje uit mocht.
Ze liep langzaam naar hem toe en toornde hoog boven hem uit. Het gaf haar een gevoel van macht. Even was zij de grootste.
Heel langzaam knielde zij naast hem neer, boog voorover. Hij wachtte geduldig op wat er komen ging, tuitte langzaam zijn lippen. Ze boog nog verder voorover. Hij had moeite zijn ogen geopend te houden. Op zo'n cruciaal moment vergde dit romantiek waardoor ogen plotseling als luikjes in een raam sloten. Alsof de wind dat deed.
Hij rook haar eaudetoiletteluchtje. Ze streek met haar haarlok langs zijn wang. En hij kon maar met moeite zijn voet in bedwang houden. Het kloppen van zijn hart leek dwars door zijn shirt te bonken. Hij voelde de adem langs zijn mond. Even leek ze te aarzelen. Leek het langer te duren dan hij wilde.
Maar voelde toen een zeer tedere, zachte vorming van zoen op zijn voorhoofd. Dat heel even op de plek bleef kleven van fronsrimpel en bruine huid. Hij opende zijn ogen. Leek even verdwaasd.
"Voel je je nu weer beter?" vroeg ze met een schuine blik en knipperende ogen.