VERLOPEN:

Ze had, friemelend met haar tas, haar kaartje gezocht en haar paspoort. Ze stond voor de deur bij TNT om een pakketje op te halen.
Een pakketje dat blijkbaar alleen ondertekend door de eigenaar meegenomen kon worden. Zulke pakketjes werden bij voorbaat al spannend. Spannende pakketjes.
Er stond een rij. Een man met verwilderd haar en grauw gezicht wilde een doosje sigaren. Een een kraslot. Een mevrouw kocht een Vriendin. Ze had nooit begrepen waarom sommige mensen een Vriendin kochten. Alleen de naam van het tijdschrift liet haar al huiveren. Ooit was ze gevraagd voor een artikel bij de Vriendin. Toen had ze, turend naar de schappen in de supermarkt, een Vriendin zien liggen. Na er door heen gebladerd te hebben besloot ze dat zij en Vriendin geen vriendinnen werden.
"Ik kom een pakketje ophalen." vertelde ze de meneer achter de balie.
Ze bekeek haar paspoort. Tot haar grote schrik zag ze, naast een wat oudere foto, een verouderde datum. Twee dagen over de zogeheten datum.
"Heeft u legitimatie?" vroeg hij vriendelijk.
Met een aarzeling knikte ze en legde het paspoort op de toonbank.
"Eh ja, alleen zie ik nu net dat ik verlopen ben."
Hij haalde zijn wenkbrauwen op. Hij bekeek het paspoort.
"Nou, laat ik dat nou helemaal niet gezien hebben!" riep hij uit.
Er stond een collega achter de meneer achter de balie. Zij fronste haar wenkbrauwen, keek over de toonbank heen naar het verlopen paspoort en bekeek haar vervolgens van top tot teen.
"Dat is de procedure helemaal niet!" reageerde ze bits.
De meneer hoorde de collega niet. Althans, hij deed zijn uiterste best om haar niet te horen. Hij zocht in een bak en haalde er een dikkere brief uit.
"Alstublieft!"
Ze nam het in ontvangst en bekeek de collega nog even van top tot teen.
Onderweg de deur uit besliste ze dat die mevrouw best een Vriendin gebruiken kon.