OP EIGEN KRACHT VOORUIT:

Ze had zichzelf gezien als in een filmpje. En dat filmpje draaide op een witte muur; met een oude diaprojector. Het ratelde. Het kraakte en ratelde. Ze zag zwijgende beelden. Zij op een nieuwe fiets. Haar vader ernaast. Af en toe keek hij op naar degene die filmde en lachte. Terwijl zij verwoede pogingen deed wankelend en wiebelend vooruit te komen.
De beelden ratelden in haar hoofd. Ze kon het niet stoppen. Alsof ze bijna met haar beide handen tegen de slapen van haar gezicht wilde bonken. Hou op. Hou op dan? Als een vraag die bleef hangen in de leegte van de kamer.
Papa had naast haar gelopen. Zijn vaste passen lieten haar zien waarheen te fietsen. Hij had zelf de zijwieltjes eraf gehaald. "Je bent zes, Reine, dan doe je het zelf." Alsof er een gebruiksaanwijzing bij de gekochte fiets zat. Een leeftijdslimiet van zes.
Ze was altijd bang geweest. Bang om te vallen. Jaren later, als ze door de stad wandelde, moest ze soms plotseling haar ogen sluiten, omdat ze soms beelden kreeg van een valpartij. Dan zoog het kippenvel haar botten binnen. Voelde ze haar ingehouden adem. Het wiebelen van de fiets. "Niet vallen, Reine." "Niet vallen."
In het huis waren de grote meubels afgedekt met een groot laken. Het stonk. Het rook er muf. Er was in het huis niet meer gelucht. De ramen zaten potdicht. Ze liep naar het grote woonkamerraam en duwde aan de stang. Er danste lucht naar binnen. En licht. Veel licht. Waardoor het laken opeens lichtgrijs kleurde. De niet afgedekte meubels, een salontafel in het midden, oudbruin waren. Haar broer was naar boven gelopen. Ze hoorde zijn voetstappen op de planken vloer. Dan stopten de voetstappen even, om even later weer verder te lopen. Ze streek zachtjes met haar vingers langs de rand van het dressoir. Achter het vieze glas stond duur kristal. Even aarzelde ze, maar opende toen het ene deurtje, om heel even met de nagel van haar wijsvinger tegen het kristal te tikken. Het bracht opeens een heldere en zuivere klank de stille kamer in. Ze moest even glimlachen.
"Moet je kijken!" riep haar broer opeens. Ze liep naar de trap en keek naar boven. "Wat?" Het bleef even stil. "Kijk dan!" riep hij weer. Ze zette haar laars op de onderste tree. En nam toen snelle passen naar boven. Hij zat gehurkt bij een oude kartonnen doos. Zijn donkere haren lagen verward over zijn voorhoofd. Hij keek haar aan. Wenkte. "Oude elpees." Verklaarde hij. Ze hurkte langzaam naast hem neer. Ze staarde naar een elpee van Cliff Richard. En moest door haar neus lachen. Kort en droog.