KRULLENMANS:

"Waar zijn ze gebleven?"

Ze sloeg meteen een hand voor haar mond. Haar wangen kleurden een dieprood waardoor sproeten onzichtbaar leken.

"Wat?"

Hij keek onnozel even. Een mooi gezicht; een hondenblik weerspiegeld in bruine kijkers.

"Je haar. Ik bedoel, dit is ook mooi."

Ze wist niet wat ze moest doen. Ze wist niet of ze moest zwijgen of moest uitleggen, en als ze dan zou uitleggen ze zichzelf dan openbaarde.

Zijn donkere, bijna zwarte krullen, waren eraf geschoren. Nu lag er een miniscule donkere schaduw over zijn schedel. Als ze er met haar handen over zou strijken zou het stoppelig aanvoelen.

Zijn gezicht kreeg een glimlach. Zijn bruine kijkers verzachten en zijn starre verlegenheid verdween.

"Het is warm met krullen."

Ze miste de krullen. Waar ze met haar vingers in kon spelen; haar vingers konden verdwalen in cirkelende bewegingen zoals ze draad zou spannen om haar vingertop.

"Maar ik kan het weer laten groeien." sprak hij hoopvol.

Haar rode kersenwangen kregen een nieuwe kwast verf. Ze glimlachte. Verlegen. Ze openbaarde.

"Ja. Fijn vind ik dat."