SAGRES:

Het zand waaide in alle gleufjes en inkepingen. Langs de rand van haar voorhoofd waar haar haarlijn begon, in de kuiltjes van haar benen.
Ze stond op en keek in de verte waar tientallen mensen allemaal schuilden achter de rotsranden en parasols.

De zee was woest. De rotsen groot en krachtig. Alsof hij met zijn lange nek over de rand heen stond ver naar beneden. Er lag een grote kei op het zand, vlakbij haar rode badhanddoek.

De lucht sprak blauw in een felle zon. Haar huid kleurde met de minuut terwijl ze weer neervleidde op het badlaken, ogen gesloten en zand kriebelend in haar oorschelp.