WITTE WAS:

Ze droomde van een geopende deur met aan de deurrand, bovenaan, een kleine waslijn vol schoon gewassen wasgoed. Het rook fris en naar wasverzachter en het deinde heen en weer in de morgenwind.

Toen ze langs het wasgoed liep, terug de kamer in, voorbij een oude kersenhouten dressoir vol tierelantijnen, zag ze zichzelf in een spiegel. Ze had fris gewassen haar, misschien wel geurend naar shampoo, en een reine huid. Ze keek naar zichzelf en voelde lichte verbazing. Onderhuidse verbazing, die via haar ogen tot uitdrukking kwam. Ze was zoals ze was.

Ze fietste door het centrum en stopte bij een stoplicht met de zon fel op haar gezicht. Ze had geen tijd om haar zonnebril uit de koker te halen zo uit haar tas, want elk moment kon het stoplicht verspringen. Er stond een man te wachten bij het looppad. Toen zijn moment kwam over te steken glimlachte hij naar haar.
"Lastig he zo, met de zon in je gezicht?"
Ze knikte en glimlachte terug.

Bij de snackbar nam ze haar plastic zakje mee naar buiten met de geur van vers gebakken vlaamse frieten toen de man, zittend op een bankje, haar toeknikte.
"Eet smakelijk zo!" knipoogde hij. "Dank u wel."

Bij cafe L zag ze hem buiten zitten. Zwarte tafeltjes en stoeltjes en muziek dat zichzelf zacht door de deur heen naar buiten duwde. Hij leek even zijn hoofd weg te draaien maar toen hij merkte dat zij eraan kwam zeiden ze allebei glimlachend 'Hoi.'

Wasgoed stopte je na een keer of twee, soms maar eenmaal dragen, in de wasmachine om te wassen. Dan kwam het er schoon en fris uit en hing men het op aan de buitenlijn of stopte het in de droger. Om droog te worden zodat de was, kleding, opnieuw gedragen kon worden. Schoon. Fris. Helder.

De deurbel ging. Toen ze de tussendeur opende zag ze een blauwe schim door het reliefraam. Ze opende de voordeur en keek verbaasd naar de man in blauwe kleding voor haar neus.
Hij stelde zich voor, drukte zijn stevige werkmanshanden in de hare en had een vraag. Ondertussen ging de glimlach niet van haar gezicht. Met deze glimlach, gemeend en voelbaar tot in de porien van haar huid, en tot het kloppen van haar hart, had ze de wereld.