RAAM OPEN:

Het huis voelde beklemmend. Er hing een bepaalde benauwdheid rond. Door de ramen scheen een zonnetje, alleen waren alle ramen bedekt met een licht soort rolgordijn.
Hoewel de zon zo zijn best deed die kamer te verlichten, het lukte maar moeizaam.

Er waren weinig meubels. Ze kon vrij rondlopen op de houten vloer. Om haar heen bleef het beklemmende gevoel rondwaren. Als een onzichtbare hand die heen en weer ging en een benauwende lucht met zijn beweging meenam.

Het was een kamer die wilde maar niet kon, leek wel. Het huis was niet van haar, en ook al wilde ze naar het raam toesnellen en met een wijde draai het raam openen, ze wist niet of de eigenaar het wel wilde.

Het zou zoveel schelen. Zoveel wind zou erdoorheen gaan. Zoveel ruimte om te ademen, zoveel licht, zoveel helderheid en rust.
"Ik voel me een beetje benauwd." zei ze.
"Het is een beetje een beklemmend gevoel."
"Het is hier ook benauwd." bevestigde de eigenaar.

Een moment twijfelde ze. Het beeld dat door haar hoofd spookte. Van een huis dat verlicht moest worden. Met heldere witte muren en lichtgele zonneschijn. Frisse lucht, frisse adem. Wind.

"Wil je alsjeblieft je ramen openzetten." vroeg ze zacht.
De eigenaar knikte.
"Dat zal ik doen."