De Vertrekhal van de Verbeelding.

Je zult op de foto moeten klikken
om ietsje beter te kunnen zien,
maar de teksten van Witte Koord
waren erbij aanwezig.




foto: Gerjanne Tiemens.

'beetje uitgemoet.'

De wereld zegt moeten,
meegaan in de massa.
opgaan in die massa,
allemaal de neus dezelfde kant.

We moeten geld verdienen.
Ik werk om te betalen.
Ik werk om te wonen,
ik ben blij als ik met vakantie kan.

Ik moet van anderen zoveel.
Ik moet moeten want dat hoort erbij.
Ik zal moeten want de rest doet het ook.
Waarom zou ik moeten, als ik niet wil?

Het belemmert mijn visie, dat gemoet.
Het houdt mijn creativiteit zo tegen.
Het stoort mijn kracht, dat moeten.
Ik zou dat gemoet in de prullenbak willen doen.

Kan het ook anders, willen zonder moeten?
Kun je leven van minder geld?
Kan ik dromen zonder moeten,
zodat mijn visie eens eindelijk telt?

HET ZIJN DIE IDEEEN,

EN DIE GEDACHTEN,

die zo weleens door mijn hoofd gaan. Als zoete fluisteringen. Laatst fietste ik langs het ziekenhuis en bedacht me dat er telkens exposities hingen van mensen die iets geschilderd hadden of gefotografeerd en dat ik ineens zei, als in een ongecontroleerde gedachtekronkel, 'Waarom ga ik daar niet een keer mijn werk hangen?' Een plek als een ziekenhuis was vol onrust en zorgen. Waarom daar niet iets aan de muren laten hangen wat zou opvrolijken? Of op andere gedachten brengen? Afleiding?

Dat het idee dat soms al jaren in mijn gedachten zit, in mijn hart eigenlijk, er niet voor niets is en blijft. Vooral dat laatste. Het idee, de gedachte, de droom, blijft ronddwarrelen in mijn hoofd.

Gisteren sprak ik een hele avond met iemand. Over dromen. Dromen vangen. Dromen zien. Dromen uitspreken. Durven dromen. En er dan iets mee willen. We zaten bij het eetatelier in Arnhem en spraken over wensen en hoe je misschien toch, met je dromen, iets kan bewerkstelligen. Een gedachte die niet weggaat met de wind is toch een kriebel in je buik waar je aandacht moet schenken. Vooral als je dreigt vast te lopen in patronen als bureaucratie en het vele 'moeten'.



Ik ging vol energie naar huis. Het was al laat, tegen half elf, toen ik de trein instapte naar huis waar ik verder kon broeden op alles wat mij ter oren was gekomen en wat zij me had kunnen aanreiken met haar visie en inzicht, maar misschien ook wel omdat ze er met een afstandje naar kijken kon, en die dingen wist te benoemen of eruit te pikken waar ik verder over zou moeten nadenken.

En dat is wat ik de komende tijd ga doen. Want het roer moet om. Mijn hart uit mijn hoofd en weer voelen met de buik.

Het zijn de verbindingen ...

Hold on
Hold tight
If I'm out of your sight
And everything keeps moving on

We push and pull
And I fall down sometimes
I'm not letting go
You hold the other line

-- matt kearney - breathe in, breathe out.

Verbindingen.

Bij de één is de verbinding moeizaam. De trein van A naar B is wel te bereiken maar via een omweg, of het duurt langer voordat je er bent. Bij de ander is de verbinding makkelijk, zonder obstakels, maar misschien daarom ook wel zonder pieken. Uitdaging.

Laatst was er een verbinding gelegd en was de verbinding vlekkeloos maar voelde de ene verbinding anders op de heenweg dan op de terugweg. En wat doe je dan met 'anders'? Later viel die verbinding zelfs even weg, omdat door contact de schakeling tussen A naar B anders bleek.

En ik heb weleens meegemaakt dat in een telefoonverbinding degene aan de andere kant van de lijn de hoorn erop gooide. Verbinding verbroken. En dan vroeg ik mezelf af of dat ooit nog goed zou komen? De tijd zou dat leren.

Afgelopen dinsdag wachtte ik op de trein naar huis, kwam de trein, stond stil en liet mensen uit, en het jongetje voor mij wilde instappen maar de conducteur floot al en de deuren vielen dicht. Het jongetje zat ertussen. Zijn moeder reageerde heel instinctief door aan de deuren te trekken. En luidkeels te roepen. Uiteindelijk gingen de deuren weer open maar wederom floot de conducteur en de trein reed zonder ons weg.

Trein gemist. Een uitgestelde verbinding.

Soms komen mensen op je pad die je van A naar B brengen. Omdat je erom vraagt, of omdat zij weten wat je wilt. Volgens mij zit het hele leven zo in elkaar. Verbindingen die gelegd worden tussen A en B. Vaak zijn mensen zo gehaast dat de verbinding niet of nauwelijks gezien wordt, maar vaak bemerk je toch dat het zo is.

Of niet?

HORMONEN EN MANNEN.

Het was toendestijds elke maand feest. De rode loper ging spreekwoordelijk uit. Dan werd mijn moeder gebeld:

'Ze ligt hier weer.'

En dan kon mijn moeder de leraar vertellen dat ze mij vooral nog even moesten laten liggen zodat zij iemand kon bellen die mij wél met de auto kon ophalen. (Moeders heeft geen rijbewijs.)

Dus toen ik besloot een tijdje geleden te stoppen met zulks dagelijks pilgebruik, verre van xtc of andere troep, maar het voelde als troep in mijn lijf, dacht ik heel stoer:

Dat handle ik wel. (Of: dat handle ik well.)

Ik handle-de niet. Dus. De eerste keer zware acute buikkramp kwam nadat ik heel slecht geslapen had bij een logé en dacht heerlijk onder de douche te kunnen maar ineens zijn toilet zag draaien, evenals zijn tandpasta en een creme-pje om de huid wat donkerder te maken. Iets met natuurlijke zonnegloed. Zelfs toen ik al die dingen in zijn badkamer zag draaien en tollen, moest ik nog grinniken. Maar niet voor lang.

Ik geloof dat ik al op de grond lag voor ik er erg in had. Ergens in de woonkamer hoorde ik een bezorgde eigenaar roepen:

'Is alles oke?' en toen ik pieperig 'Neej!' riep even later:

'Ben je nou zielig aan het doen?'

Toen ik uiteindelijk aangaf nog even te willen liggen, in zijn bed, wilde ik dat de kramp verdween. En terwijl de eigenaar van de warme kruik en toch lieve woorden en ook zelfs een emmer ging halen, fluisterde er een mantra in mijn hoofd.

Laat het gauw over zijn. Laat het gauw over zijn.

De tweede keer belde ik met M. terwijl ik ergens in een portiek stond van een flatgebouw terwijl het met bakken uit de hemel kwam. Ik hing net op en maakte aanstalten om naar huis te lopen, dan maar zeiknat, toen alle tegels draaiden, alle muren, alle regendruppels en alle auto's in de straat. Voor ik het wist zakte ik al door mijn benen en werd ik kotsmisselijk. Ik zag voetstappen langs me heen lopen toen ik me zat te bedenken hoe ik dit in vredesnaam goed ging oplossen. Ik was bijna thuis, mensen liepen gewoon door en ik wilde de krampen uit mijn lijf kotsen.

Dat vertelde ik mijn huisarts vanmorgen. Ongeveer. In grote lijnen.

Sja, het waren toch de hormonen. Spiraaltje of weer aan de pil. Gatverdegatver.
(Mag ik nog eenmaal herhalen? Gatverdegatver!)

En de eerste de beste kerel die hierboven in de commentbox durft te beweren dat het leven van een vrouw over een rode loper rozen gaat, die mag van mij voor eeuwig een flinke buikkramp krijgen.

spooky.

Leuk. Zo'n krabbel.

Vriendin J vertelde gisteren, onder het genot van een sapje, over hyves. Dat ze haar toenmalige vriend 'sprak' op internet via een krabbel en hij een krabbel bij haar plantte in de trant van:

'Bij H is het zo vies thuis.'

H was zijn goede vriend. H. had net een huis gekocht, in z'n uppie, en woonde er net een maand in. Hij nodigde mensen uit, gaf ze een drankje en een hapje, en weken later kwamen er vrienden aanwaaien. Onverwacht.

'Bij H is het zo vies.' vertelden ze.

Maar niet tegen hem!

Dus J's toenmalige vriend schreef een krabbel voor zijn toenmalige liefje en vertelde dat hij bij H onverwacht op visite was gegaan. Dat het er zo vies was.

Drie keer raden wie dat dus las. En vervolgens naast ontieglijk beledigd ook ontzettend boos was.

Ik luisterde er allemaal naar. Ik had hyves maanden ervoor al opgedoekt. Na lang zoeken eindelijk de link gevonden om heel de account te deleten. Het moest allemaal niet gekker worden; hele levensverhalen werden in krabbels gezet. Zelfs mensen die ontevreden waren over hun collega's en baan krabbelden vrolijk bij een ander op de hyvespagina en spuiden over alles dat los en vast zat.

Maar, iedereen weet dus nu dat het ontzettend smerig is bij H thuis. Dat je het even weet.

de verlate WoW.

Vechten tegen de bierkaai. Als een Don Quichotte tegen de molens.

Het stomme ervan is dat het niet opschiet.

Het schiet niet op.

'Het schiet gewoon niet op, K.' zei het stemmetje tegen mezelf.

Vroeger nam ik makkelijker de beslissing mijn biezen te pakken bij een werkplek, na een jaartje of drie, om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Ik was nooit een studiewonder, leerde van de praktijk, gevoelsmatig en door observeren. Als het tijd was, ging ik. Ik huilde bij elk afscheid. Zwaaide collega's uit en ging.

'Het schiet niet op,K.' vertelde het stemmetje in m'n hoofd. Het zit zichzelf steeds meer in de weg. Wat wil je nu eigenlijk? Waarin kan je werkelijk uitblinken? Waar ben je écht goed in?

Er was een moment, toen ik de decaan sprak van de mavo, dat ik vertelde dat ik wilde tekenen. Hij regelde een afspraak bij de grafische mts in Boxtel. Ik liet mijn map zien. Men was onder de indruk. Ik kreeg een rondleiding. Iets in mijn buik vertelde me dat ik dit niet ging doen. Melkpakken 'herdesignen' was niets voor mij. Ik moest doen wat ik altijd al had gedaan. Waar mijn hart lag. Kinderen helpen.

Ik loop erop vast. Ik kan niet alle kinderen helpen. Ik kan signaleren, constateren en op onderzoek uit, maar ik ben niet bevoegd om daadwerkelijk een kind verder te helpen. Of niet genoeg. En het frustreert.

Vorige week plande ik een gesprek met mijn leidinggevende. Ik ga uitzoeken wat ik nog meer kan en wil. Ik krijg op projectmatige basis wat andere taken toegeschoven. Een nieuwe groep inrichten bijvoorbeeld. Wat meer kantoorwerk. Voor de afwisseling. Proeven wat ik wil en kan. Op een andere manier bezig zijn met creativiteit.

Ik ben een resultaatgericht mens. Dat is waar ik achter ben gekomen. En in plaats van vechten tegen de molens, zet ik de molens even stil om te zien welke richting ik op wil.

de kleintjes.

~ Gisteren sprak ik een jongedame met blonde haren. Zij droeg een roze t-shirt met de volgende opdruk: 'Ik ben blond. Praat langzaam'.

~ Dat nieuwe kleine meisje bij ons in de groep zei alleen nog maar 'mama'. Amper anderhalf jaar oud. Sinds deze week kende ze nog een woord: foebah! De papa mompelde, toen hij de deur uit liep, dat het niet gekker moest worden met de oranjekoorts bij het kinderdagverblijf.

~ Gelezen. Bij het openen van de pak bevroren spinazie: serveertip: ontdooien.

~ Bij de markt stond een viskraam. Viskraam Ad van der Zalm.

~ and I'll never eat spicy peanutsauce again. Never. I think.



and back to the couch.

de tevredenheid van bril.

Pas als de (persoonlijke) chaos
als een dunne draad
over de rand van
een fles appelstroop,
--donker en plakkerig,
naar beneden zakt,
zijn we intens blij en gelukkig
met enkel tevredenheid.

MIScommunicatie.

De verbindingen die liggen in de opslagplaats van woorden.

Trechtercommunicatie.

Giterenavond zat ik bij een jaarbijeenkomst waarbij ik eens naar de uitleg luisterde de woorden en zinnen in me opnam, de reacties eens bekeek van anderen en constateerde dat het een kunst is om eromheen te lullen. Mooie woordenpraat. Veel zeggen en tegelijkertijd helemaal niets beloven. Of helemaal geen inhoud uitdiepen.
Best knap.

Een tijd geleden liep ik de groep binnen (werkplek) en riep uit dat het ontzettend koud was. Zonder verder iets te zeggen draaide mijn collega de verwarming wat hoger.
Ik vroeg helemaal niets, ik constateerde. Had wellicht best graag die verwarming wat hoger gewild. Vrouwencommunicatie luistert in verborgen boodschappen waar mannen geen enkele kaas van gegeten hebben.

vrouw: 'Kun je de vuilnis buiten zetten?'
man: 'Ja, dat kan ik wel.'

Zeggen wat in je hart ligt. Luisteren naar je hart. Dat gaat vaak mis in een discussie. Vaak gaat het over heel iets anders dan waarover gediscussierd wordt.

'Ze had opeens heel erg rode billen. Dat was nog nooit eerder gebeurd. Ik zou graag die invalkracht spreken. Mijn kind heeft echt nog nooit eerder van zulke rode billen gehad.'

In plaats van:

'Ik vind het spannend om mijn baby achter te laten bij een invalkracht. Misschien weet ze nog niet alles en durft ze niets te vragen. Als ik wat vaker bel, hoop ik niet dat je het erg vindt.'

Een collega zat er vorige week eventjes doorheen en moest 'bijtanken.'

'Ja, zou ik ook wel willen. Bijtanken. De vakantie duurt ook voor mij veel te lang!'

En oordelen zijn snel gemaakt.

IN HET KADER VAN,

ARTIESTEN DIE SAMEN MOOIE DINGEN MAKEN:

hold your own
know your name
and go your own way.

WHAT'S IN MY..BAG?

Toen ik een foto maken moest ging voor een flickropdracht, zette ik mijn (nieuwe) tas op de gevoelige plaat. Mijn tas is namelijk zeer belangrijk. Een meid zonder tas is als een jongen zonder piemel.

Wat mij deed denken aan een muts. Dat ik aan hem vroeg wat in hemelsnaam de definitie van een muts was. En ik eens naar mijn tas keek en bedacht dat het wel erg mutserig gedrag was. Om te denken dat een tas net zo belangrijk was voor een meid als een jongen met een piemel.

Want in een tas hoort veel toei. Naast een mobieltje, portemonnee en sleutels dus ook lipgloss en een paraplu. En blarenpleisters. Ja, blarenpleisters.
Voor van die mutsen die perse op nieuwe schoenen willen wandelen in Amsterdam en dan kreunend van de pijn wensten dat ze andere schoenen aangetrokken hadden waardoor deze muts hier, met uberkoele tas, aan de barman van een brasserie in het vondelpark vraagt om een schaar zodat zij

BLAARPLEISTERS KAN KNIPPEN VOOR MENEER!


Wat ik dus wilde zeggen. Een tas is belangrijk.

HOE BEN IK? (deel 3.)

'Je weet niet waar je naartoe gaat, als je niet weet waar je vandaan komt. --Jandino.

Als je aan het ontdekken bent, wie je bent, ook al ben je aan het puberen of pas als je bezig gaat met een enorme dertigerslifecrisis, dan kom je stukje bij beter dichter bij karakterkenmerken. Misschien is het ontkennen van bepaalde karaktereigenschappen juist wat je in crisis doet belanden. Of het nalaten ervan.

Als je van nature een lieverd bent, en je probeert koel en stoer te zijn, ontken je, volgens mij, je lieve kant, zodat mensen niet (voldoende) zien in jou, wie je werkelijk bent. Lang dacht ik dat lieverds mensen waren die over zich heen lieten lopen. Zij waren ongecompliceerd en rustig. Goedgemutst en goedgezind. Optimistisch en vrolijk. Geen eigen mening.

Mijn eigen mening. Daar heb je een karaktereigenschap die me nogal eens vol tegenstrijdigheid laat zwemmen in het halfdiepe. Net steeds kopje onder, zakkend naar de bodem, in een plotselinge paniek, met beide grote tenen op de bodemvloer en weer naar boven duwend.

Want een eigen mening hebben en eerlijk willen zijn, over veranderingen, fricties, emoties en verschil van inzicht is en blijft een zwembad. Zeker als de ontvanger zich in stilzwijgen hult. Ik zou best wel eens de steun van een lifeguard wensen. Zo'n sterke lieverd met stoere blik in zijn ogen maar die zijn hart op de goede plek heeft.

Ik hoor jullie al. 'Maar dat moet je alleen doen.' Ik weet.

'say it, like you eat it.' -- elizabeth gilbert.

LEVEN(D.)

Ja.
Drempels over.
Grenzen verkennen.
Afbakenen.
Verder duwen.
Je mening geven.
Dichtbij laten komen.
Je koppigheid uit je zak halen.
Fouten durven toegeven.
Schouders ophalen.
Relativeren.
Erkennen dat het zo is.
Dromen.
Open zijn,
in plaats van dicht.

Elke dag is er één.
Om te leren.

via inge.

ZOET.

In de rij bij de Appie
zit een asblond meisje
in een kinderzitje
te draaien,
met in haar hand
een flesje
donkerrode siroop.
Als ze me ziet
steekt ze de
mierzoete fles
naar me uit.
als in:
'ook een beetje?'

Op de fles staat met
grote mierzoete
roze letters:

LIEF!

EEN SCHAAL MET APPELS.

(In een wereld van rijkdom. Welke rijkdom?)

Een verkleedkist met een poncho. Een sjaal. Oude hoge-hak-schoenen van oma. Een oude jaren dertig hoed met veer. Een ecru leren handtas. Kralen kettingen. Een oude make-up doos.

Tweedehands kleding twee keer per jaar van familie ver weg. Merkkleding weliswaar, goede kwaliteit, maar tweedehands. Een rode fiets, derdehands. Voor de communie gaatjes in mijn oren. Ik kreeg zilveren zweerknopjes, ik was als een kind zo blij.

Zwart wit televisie. In negentienvier-en-tachtig nog steeds zwart wit televisie. Een vakantie gekregen van opa en oma, naar Center Parcs. In de bossen rennen. Spelen in het gras. Pannenkoeken eten.

In de buurt springtouwen. Buiten spelen. Loloballen. Jojo's. Fluoriserende t-shirts. Zweetbandjes. Buttons. Single-tjes kopen. Elpee's. Cassetterecorders. Kleurtelevisie.

Ik moest me wel vermaken met een verkleedkist met een poncho. Een sjaal. Oude hoge-hak schoenen van oma. Een oude jaren dertig hoed met veer. Een ecru leren handtas. Kralen kettingen. Een oude make-up doos. Een jaren zestig pick-up met jaren zestig single-tjes. Van zolder gehaald.

We waren als kinderen zo blij als er een schaal met appels op tafel stond.

Geef een kind een kartonnen doos. En ga eens zien wat het kind ermee doet.

IN HET KADER VAN,

HERINNERINGEN OPHALEN,

want iemand belde me toen hij op de fiets zat; ik heb ooit, lang geleden, heel lang geleden, een blauwe maandag drumles gehad waar ik niets meer van weet en ik reed heul even een blauwe maandag op een wielrenfiets.

Aangezien ik fietsen gewend was (en ben) met een terugtraprem; ik ben pro retro, en wielfietsen usually met een handrem gebeurde, en ik heul erg van hard fietsen hield (en hou) en ik toen opeens een auto op me af zag komen van links, en ik heul hard terugtrapremde, maar de fiets, een stoer merkding van metallic grijs, gewoon doorreed, kieperde ik zo op de kap van een rode renault.

Dat terzijde.

Of dat ik in Amerika was en mijn hechtingen in mijn rechterknie eruit gehaald moesten worden door een voor mij onbekende arts maar ik eigenwijs, net voordat de pick up voor de deur toeterde, zelf de hechtingen eruit friemelde. Beetje pijnlijk maar ik was zo'n bikkel.

Of dat ik assepoester was in een dramales van de aw-opleiding en vol overgave mijn rol speelde terwijl bij mezelf dacht: wat een leipe toestand allemaal. Sta ik hier in een bijeengenaaid gordijn dat moet doorgaan voor een baljurk.

Dat Mark en ik wilden zoenen, toen we op een fuif waren, en hij kleiner was dan ik en hij op zijn tenen, gretig als wat, zijn mond op de mijne drukte maar iets te hard waardoor ik de volgende dag rondliep op het schoolplein met een dikke onderlip.

Ja, herinneringen dus naar aanleiding van een telefoontje op de fiets.

Zien.

Hoe blijf je alles zien,
in een wereld nauwelijks zichtbaar?

Vreemd dat men geneigd is de ogen te sluiten voor alles dat op de een of andere manier te fel is, te dichtbij, te licht, te snel. Als lichtflitsen je ogen willen doorpriemen, sluit het oog zich vanzelf.

En in de stilte die daarop volgt, brengt de herinnering alles naar boven.

'Je mist dus niets, als je niets mist.'
Ik ben erachter dat dat niet klopt.

De verlate WoW.

Dood.

Vorige week, toen uit Max het leven wegblies, als in een zuchtende berusting; alle pijn verdreven en de herinnering voorbij, sprak ik iemand over de dood. Dat er bij mij thuis, in de halkast, een wilsbeschikking ligt. Omdat. Daarom.

Sommige mensen kunnen er niet over denken. Ik zie het als een wezenlijk onderdeel van mijn bestaan. Dood hoort net zo bij het leven als het leven bij de dood. Waar een man of vrouw dood gaat, wordt ergens anders een baby geboren.

Het liefst spreek ik met kinderen erover. Want dan mag je woorden als 'dood' gewoon noemen. Dood is heel veel dood, maar uit herinnering leef je.

Er staat een dik boek in mijn boekenkast, van mijn lievelingsdichteres Christina Rossetti. In dat boek staat een mooi gedicht over de dood. In mijn wilsbeschikking staat dit gedicht genoemd. En verder staat erin dat ik liever niet wil dat ze in het zwart gekleed gaan. Ze mogen ook geen koffie en cake.

'Laat ze maar BBQ-en!' riep ik in het telefoongesprek uit.

Remember me when I am gone away,
Gone far away into the silent land;
When you can no more hold me by the hand,
Nor I half turn to go, yet turning stay.
Remember me when no more day by day
You tell me of our future that you plann'd:
Only remember me; you understand
It will be late to counsel then or pray.
Yet if you should forget me for a while
And afterwards remember, do not grieve:
For if the darkness and corruption leave
A vestige of the thoughts that once I had,
Better by far you should forget and smile
Than that you should remember and be sad.

Het liefst wens ik een feestje. Een feestje dat ik geleefd heb. Met heel veel hobbels en soms wat dalen maar zeker ook met zoveel franje en heel veel plezier. En ondertussen probeer ik elke dag te leven. Het kan morgen zomaar over zijn. (In hoeverre je over over noemt. Maar dat is een andere WoW.)

AMSTERDAM CENTRAAL BIJ DE APPIE:

De ene vakkenvuller tegen de ander:

'Hoe was je vakantie?'

'Vakantie? Niet goed.'

WAAROM? NOU, DAAROM!

Ik heb de afgelopen dagen zitten peinzen over Oranje. Nee, niet het Koninklijk Huis, tss, voetbal natuurlijk. Dat het mensen in twee, misschien drie kampen, verdeelt. Dat het de onverschillige, tegendraadse en met armen over elkaar negatievelingen brengt, de overtuigde, oneindige trouwe aanhangers brengt en de mensen die vragen wat de bedoeling is van de aankomende weken.

Met een stapje terug en open blik vroeg ik de afgelopen week de papa's en mama's in mijn groep of zij 'het' gingen volgen. Want de Oranje koorts, met ondergetekende als de grootste boosdoener, heerst nu ook al in het kinderdagverblijf. Aangezien wij met een VVE beleid werken, ontwikkelingsgericht en begrijpelijk gemaakt voor de leeftijdsgroepen waarmee we werken, begonnen wij simpel.

Een bal is rond. Het kan dus rollen. Welk fruit kan ook rollen? (De kinderen kwamen erachter dat een mandarijn, ook oranje, wel goed kan rollen maar een banaan niet.)

(En zijn er voorwerpen in de groep die ook rond zijn? Ja, de bril van T.)

De papa van een kindje legde uit dat hij het niet snapt dat wij nog steeds denken dat we kampioen gaan worden. Ik vroeg me af waarom hij zo negatief was. Maar het lag toch voor de hand? zo legde hij uit. Daar kon ik dus helemaal niets mee.

Ook viel het op dat meer papa's anti voetbal waren en de mama's voor de buis zaten. Waar waren de stoere, sportieve mannen gebleven van zoveel jaren geleden? Verschoof deze man/vrouw cultuur nou echt zo snel? Ik krabbelde even op mijn hoofd bij deze vreemde constatering.

Ik probeerde te bedenken wat ik voel als de dag nadert van de eerste wedstrijd, aanstaande maandag. Dan schiet er een pijlscheut aan kriebels door mijn buik. Een beetje hetzelfde gevoel als een opbouwende, positieve spanning. Het zingen van het volkslied bouwt die spanning alleen maar meer op. En als de eerste aftrap gegeven wordt, en Nederland zich moet gaan bewijzen, de druk hoog ligt, zit ik op het puntje van mijn bankstel en volg de prachtige bewegingen op het grasveld.

Het zijn die bewegingen die me fascineren. Alsof het een soort van choreografie is van een modern ballet. Er zit al heel lang een idee in mijn hoofd om ooit eens te proberen van een muziekstuk een voetbalballet te maken. Want die bewegingen zijn prachtig.

Het saamhorigheidsgevoel voelt voor mij een beetje als wat er gbeurt met Carnaval. Dan is er feest, met de buurman, de overbuurvrouw en mensen die je je hele leven nog nooit gezien en gesproken hebt. Omdat het kan. Omdat iedereen hetzelfde wilt en denkt. Dat zorgt op de een of andere manier voor een warm bad. Waarin iedereen kan poedelen. Een positief gevoel.

Misschien zijn gros van de Nederlanders te nuchter ingesteld om dit gevoel te voelen. Voelt het op de een of andere manier als een 'doe maar niet zo gek' idee, en voelt het stoerder om niet zo Nederlandsgezind te zijn. Want wij Nederlanders moeten niet zo gek doen, is het al gek genoeg, toch?

Toch vraag ik je om heel even dit filmpje (*klik) te beluisteren. Met een open blik. En probeer te kijken. Naar het moois. Nee, ik zet geen voet tussen de deur. Als je het nog steeds niet wilt/kunt zien en snappen, hou ik verder mijn mond.


*lied geschreven met medewerking van Ruud van Nistelrooy.

Logica brengt je van A naar B. Verbeelding brengt je overal.

-- Albert Einstein.

ALTIJD ZO BRAAF, IK ZEURDE NOOIT.

Tien jaar geleden kwam ik bij m'n ouders thuis en opperde iets. Ik opperde niet alleen, ik zeurde erom. Ik zeurde nooit. Zeuren had in mijn ogen nooit geholpen, bovendien voelde dat aan als drammen en je zin doorzetten. Het voelde altijd een beetje egoistisch. Mijn aversie tegen drammers was een feit. Toen al.

Maar het ging om die een-jarige hond. Van de boerderij van een jongetje in mijn remedialteachinggroepje. Daan had moeite met automatiseren en ik maakte elke week tijd vrij om te oefenen. Daan vertelde over Max. Max moest het erf af. Waarom? Ik had geen idee. Hij was al te oud om verkocht te worden. Ofzo.

Ik zeurde. Vertelde over de foto's die ik had gezien. Max was zo'n mooie hond. Lief. En had geen huis meer binnenkort. We moesten Max in huis. Het moest gewoon!

Mijn ouders, beiden nooit opgegroeid met huisdieren, gingen met broer naar Schijndel om een keer te kennismaken. Max rende naar de auto en was waaks. Een roodblonde goldenretriever die zo waaks was als een rotweiler. Mijn ouders slikten een beetje.

Toch kwam Max bij ons. Een geadopteerde boerderijhond die niets gewend was van veel auto's in de straten, vreemde mensen en zoveel vogels. Menige keren kwam ie na een rondje park thuis met een vogel in zijn bek. Soms nam ie een sprintje naar de vijver waar de ganzen en de eenden zwemden. Max was een apart beest. Max mocht nooit of te nimmer los. Broer nam hem weleens mee naar een verlaten terrein en liet hem rennen.

Max nam ons weleens in het ootje. Dan wilde broer 's morgens zijn sokken aantrekken en vond hij er maar een. Dan wist hij al hoe laat het was. Zocht hij de andere sok op de gang of op de overloop. Ook verstopte Max zich weleens stiekem onder het bed. Kwam zijn koppie ineens onder het dekbed vandaan als in een plagende kiekeboe!

Drie weken geleden ging bij mij de deurbel.Een kleine tingeling, een teken dat mijn broer voor de deur stond. Toen ik opendeed zag ik niemand, maar kwam Max opeens om de hoek. Hij zat bij mijn benen en vroeg om pootjes. En nog meer pootjes. Hij speelde hier met zijn eigen speeltjes en deed erna een dutje. Het was de laatste visite van Max bij mij thuis.

Gisterenochtend ben ik zo snel mogelijk naar huis gegaan. Ik had die trein wel een duwtje willen geven. Uitgerekend gisteren wachtte hij langer bij de brug. Ik huilde achter mijn zonnebril. Ik wilde naar Max. Max was zo ziek. Vorige week bij een dierenkliniek in Utrecht nog zo'n positieve uitspraak gehad van de leverarts. Met medicijnen zou hij er bovenop komen. Het werd alleen maar erger. Dinsdagmiddag zat ik naast hem in de gang. Hij had zijn kop naar de hoek van de deur gedraaid. We konden hem niet meer alleen laten. Ik paste op een zieke hond, terwijl mijn moeder snel boodschappen deed.

Het doet veel teveel als je een huilende broer aan de telefoon krijgt. Dat je een crematorium moet bellen omdat we laatste regelingen willen treffen. Dat iedereen ineens met zijn eigen verdrietjes zit. Dat je vader (weer) niet thuis is. Dat je ineens, na een hele middag wachten, een laatste ritje in de auto moet maken met een doodzieke hond om hem daar, in een kleine kamer te zien liggen, op een warm kleed, met een hele lieve dierenarts die precies uitlegt hoe alles zal gaan.

Ik ben naast hem op de grond gaan zitten. Heb hem geaaid. Heel even stond hij op. Ineens. Kwispelde even met zijn staart. Rook nog heel even aan mijn handen. Ging weer liggen, alsof hij hij het ook wel welletjes vond. Hij kreeg zijn eerste injectie.

'Max, bedankt voor alles.
We hebben zoveel plezier met je gehad.
Je mag nu spelen in de hondenhemel.'

Hij kreeg na tien minuten zijn laatste injectie.
We zagen Max gaan.

IN MEMORIAM.

8 - 4 - 1997 - 4 - 6 - 2008.

constatering:

MAAR EEN VERTELLER HEEFT EEN LUISTERAAR NODIG.

HET WARE VERDWAALVERHAAL.

Het was bloedje heet in het zonnige zuiden. Iets meer naar het oosten ook. En ik had een afspraak. Toen ik op het station aankwam, zag ik geen bussen. Waar zijn de bussen nou? Geen bussen. Geen mensen. Geen bussen met mensen. Ik zag een totaal verlaten busstation.

Toen pas viel het euromuntje. De bussen waren boos. As in de buschauffeurs waren boos en wilden niet in de bussen rijden. Nee, logisch met dit weer. Duhuh!
Ik bedacht me, nadat ik een flesje 7 Up gehaald had, dat ik een poging ging ondernemen te gaan lopen naar m'n afspraak. De afspraak was namelijk best belangrijk. Ik wist ongeveer hoe ik lopen moest, ik bedoel, ik weet heus wel hoe ik moet lopen, maar ik bedoel dus, de route. De route viel alleen een beetje tegen.

Ik strandde in een speeltuin. In een ontzettende gezellige woonwijk. Waar twee jonge knullen aan het pootje baden waren in een teiltje. Met hun baggy jeans in het klotsende water. Ik was aan het bellen naar mijn afspraak, dat ik onderweg was, een beetje uit de richting was, maar ik vol goede moed zou verder zoeken.

Na drie kwartier het gevoel te hebben in een cirkeltje rondgedraaid te hebben, belde ik toch maar weer mijn afspraak. Dat het misschien handiger was, nu mijn t-shirt soaking wet was, en ik het gevoel had blaren op mijn voeten te hebben, weer het station op te zoeken. 'Ja, zei de afspraak, 'Ik kon je vantevoren vertellen dat het een veel te lange wandel was!'

Terug bij het station kreeg ik een sms. Het was alweer als een lopend vuurtje door het roddelkanaal gegaan. Die gekke Kaatje toch. Ik smste terug:

VOLGENS MIJ BEN IK TIEN KILO KWIJT.

en nam nog een hapje van mijn net gekochte ijsko.

Evita was verbluffend.