Het was bloedje heet in het zonnige zuiden. Iets meer naar het oosten ook. En ik had een afspraak. Toen ik op het station aankwam, zag ik geen bussen. Waar zijn de bussen nou? Geen bussen. Geen mensen. Geen bussen met mensen. Ik zag een totaal verlaten busstation.
Toen pas viel het euromuntje. De bussen waren boos. As in de buschauffeurs waren boos en wilden niet in de bussen rijden. Nee, logisch met dit weer. Duhuh!
Ik bedacht me, nadat ik een flesje 7 Up gehaald had, dat ik een poging ging ondernemen te gaan lopen naar m'n afspraak. De afspraak was namelijk best belangrijk. Ik wist ongeveer hoe ik lopen moest, ik bedoel, ik weet heus wel hoe ik moet lopen, maar ik bedoel dus, de route. De route viel alleen een beetje tegen.
Ik strandde in een speeltuin. In een ontzettende gezellige woonwijk. Waar twee jonge knullen aan het pootje baden waren in een teiltje. Met hun baggy jeans in het klotsende water. Ik was aan het bellen naar mijn afspraak, dat ik onderweg was, een beetje uit de richting was, maar ik vol goede moed zou verder zoeken.
Na drie kwartier het gevoel te hebben in een cirkeltje rondgedraaid te hebben, belde ik toch maar weer mijn afspraak. Dat het misschien handiger was, nu mijn t-shirt soaking wet was, en ik het gevoel had blaren op mijn voeten te hebben, weer het station op te zoeken. 'Ja, zei de afspraak, 'Ik kon je vantevoren vertellen dat het een veel te lange wandel was!'
Terug bij het station kreeg ik een sms. Het was alweer als een lopend vuurtje door het roddelkanaal gegaan. Die gekke Kaatje toch. Ik smste terug:
VOLGENS MIJ BEN IK TIEN KILO KWIJT.
en nam nog een hapje van mijn net gekochte ijsko.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten