Met een stapje terug en open blik vroeg ik de afgelopen week de papa's en mama's in mijn groep of zij 'het' gingen volgen. Want de Oranje koorts, met ondergetekende als de grootste boosdoener, heerst nu ook al in het kinderdagverblijf. Aangezien wij met een VVE beleid werken, ontwikkelingsgericht en begrijpelijk gemaakt voor de leeftijdsgroepen waarmee we werken, begonnen wij simpel.
Een bal is rond. Het kan dus rollen. Welk fruit kan ook rollen? (De kinderen kwamen erachter dat een mandarijn, ook oranje, wel goed kan rollen maar een banaan niet.)
(En zijn er voorwerpen in de groep die ook rond zijn? Ja, de bril van T.)
De papa van een kindje legde uit dat hij het niet snapt dat wij nog steeds denken dat we kampioen gaan worden. Ik vroeg me af waarom hij zo negatief was. Maar het lag toch voor de hand? zo legde hij uit. Daar kon ik dus helemaal niets mee.
Ook viel het op dat meer papa's anti voetbal waren en de mama's voor de buis zaten. Waar waren de stoere, sportieve mannen gebleven van zoveel jaren geleden? Verschoof deze man/vrouw cultuur nou echt zo snel? Ik krabbelde even op mijn hoofd bij deze vreemde constatering.
Ik probeerde te bedenken wat ik voel als de dag nadert van de eerste wedstrijd, aanstaande maandag. Dan schiet er een pijlscheut aan kriebels door mijn buik. Een beetje hetzelfde gevoel als een opbouwende, positieve spanning. Het zingen van het volkslied bouwt die spanning alleen maar meer op. En als de eerste aftrap gegeven wordt, en Nederland zich moet gaan bewijzen, de druk hoog ligt, zit ik op het puntje van mijn bankstel en volg de prachtige bewegingen op het grasveld.
Het zijn die bewegingen die me fascineren. Alsof het een soort van choreografie is van een modern ballet. Er zit al heel lang een idee in mijn hoofd om ooit eens te proberen van een muziekstuk een voetbalballet te maken. Want die bewegingen zijn prachtig.
Het saamhorigheidsgevoel voelt voor mij een beetje als wat er gbeurt met Carnaval. Dan is er feest, met de buurman, de overbuurvrouw en mensen die je je hele leven nog nooit gezien en gesproken hebt. Omdat het kan. Omdat iedereen hetzelfde wilt en denkt. Dat zorgt op de een of andere manier voor een warm bad. Waarin iedereen kan poedelen. Een positief gevoel.
Misschien zijn gros van de Nederlanders te nuchter ingesteld om dit gevoel te voelen. Voelt het op de een of andere manier als een 'doe maar niet zo gek' idee, en voelt het stoerder om niet zo Nederlandsgezind te zijn. Want wij Nederlanders moeten niet zo gek doen, is het al gek genoeg, toch?
Toch vraag ik je om heel even dit filmpje (*klik) te beluisteren. Met een open blik. En probeer te kijken. Naar het moois. Nee, ik zet geen voet tussen de deur. Als je het nog steeds niet wilt/kunt zien en snappen, hou ik verder mijn mond.
*lied geschreven met medewerking van Ruud van Nistelrooy.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten