Trechtercommunicatie.
Giterenavond zat ik bij een jaarbijeenkomst waarbij ik eens naar de uitleg luisterde de woorden en zinnen in me opnam, de reacties eens bekeek van anderen en constateerde dat het een kunst is om eromheen te lullen. Mooie woordenpraat. Veel zeggen en tegelijkertijd helemaal niets beloven. Of helemaal geen inhoud uitdiepen.
Best knap.
Een tijd geleden liep ik de groep binnen (werkplek) en riep uit dat het ontzettend koud was. Zonder verder iets te zeggen draaide mijn collega de verwarming wat hoger.
Ik vroeg helemaal niets, ik constateerde. Had wellicht best graag die verwarming wat hoger gewild. Vrouwencommunicatie luistert in verborgen boodschappen waar mannen geen enkele kaas van gegeten hebben.
vrouw: 'Kun je de vuilnis buiten zetten?'
man: 'Ja, dat kan ik wel.'
Zeggen wat in je hart ligt. Luisteren naar je hart. Dat gaat vaak mis in een discussie. Vaak gaat het over heel iets anders dan waarover gediscussierd wordt.
'Ze had opeens heel erg rode billen. Dat was nog nooit eerder gebeurd. Ik zou graag die invalkracht spreken. Mijn kind heeft echt nog nooit eerder van zulke rode billen gehad.'
In plaats van:
'Ik vind het spannend om mijn baby achter te laten bij een invalkracht. Misschien weet ze nog niet alles en durft ze niets te vragen. Als ik wat vaker bel, hoop ik niet dat je het erg vindt.'
Een collega zat er vorige week eventjes doorheen en moest 'bijtanken.'
'Ja, zou ik ook wel willen. Bijtanken. De vakantie duurt ook voor mij veel te lang!'
En oordelen zijn snel gemaakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten