HORMONEN EN MANNEN.

Het was toendestijds elke maand feest. De rode loper ging spreekwoordelijk uit. Dan werd mijn moeder gebeld:

'Ze ligt hier weer.'

En dan kon mijn moeder de leraar vertellen dat ze mij vooral nog even moesten laten liggen zodat zij iemand kon bellen die mij wél met de auto kon ophalen. (Moeders heeft geen rijbewijs.)

Dus toen ik besloot een tijdje geleden te stoppen met zulks dagelijks pilgebruik, verre van xtc of andere troep, maar het voelde als troep in mijn lijf, dacht ik heel stoer:

Dat handle ik wel. (Of: dat handle ik well.)

Ik handle-de niet. Dus. De eerste keer zware acute buikkramp kwam nadat ik heel slecht geslapen had bij een logé en dacht heerlijk onder de douche te kunnen maar ineens zijn toilet zag draaien, evenals zijn tandpasta en een creme-pje om de huid wat donkerder te maken. Iets met natuurlijke zonnegloed. Zelfs toen ik al die dingen in zijn badkamer zag draaien en tollen, moest ik nog grinniken. Maar niet voor lang.

Ik geloof dat ik al op de grond lag voor ik er erg in had. Ergens in de woonkamer hoorde ik een bezorgde eigenaar roepen:

'Is alles oke?' en toen ik pieperig 'Neej!' riep even later:

'Ben je nou zielig aan het doen?'

Toen ik uiteindelijk aangaf nog even te willen liggen, in zijn bed, wilde ik dat de kramp verdween. En terwijl de eigenaar van de warme kruik en toch lieve woorden en ook zelfs een emmer ging halen, fluisterde er een mantra in mijn hoofd.

Laat het gauw over zijn. Laat het gauw over zijn.

De tweede keer belde ik met M. terwijl ik ergens in een portiek stond van een flatgebouw terwijl het met bakken uit de hemel kwam. Ik hing net op en maakte aanstalten om naar huis te lopen, dan maar zeiknat, toen alle tegels draaiden, alle muren, alle regendruppels en alle auto's in de straat. Voor ik het wist zakte ik al door mijn benen en werd ik kotsmisselijk. Ik zag voetstappen langs me heen lopen toen ik me zat te bedenken hoe ik dit in vredesnaam goed ging oplossen. Ik was bijna thuis, mensen liepen gewoon door en ik wilde de krampen uit mijn lijf kotsen.

Dat vertelde ik mijn huisarts vanmorgen. Ongeveer. In grote lijnen.

Sja, het waren toch de hormonen. Spiraaltje of weer aan de pil. Gatverdegatver.
(Mag ik nog eenmaal herhalen? Gatverdegatver!)

En de eerste de beste kerel die hierboven in de commentbox durft te beweren dat het leven van een vrouw over een rode loper rozen gaat, die mag van mij voor eeuwig een flinke buikkramp krijgen.