'Je weet niet waar je naartoe gaat, als je niet weet waar je vandaan komt. --Jandino.
Als je aan het ontdekken bent, wie je bent, ook al ben je aan het puberen of pas als je bezig gaat met een enorme dertigerslifecrisis, dan kom je stukje bij beter dichter bij karakterkenmerken. Misschien is het ontkennen van bepaalde karaktereigenschappen juist wat je in crisis doet belanden. Of het nalaten ervan.
Als je van nature een lieverd bent, en je probeert koel en stoer te zijn, ontken je, volgens mij, je lieve kant, zodat mensen niet (voldoende) zien in jou, wie je werkelijk bent. Lang dacht ik dat lieverds mensen waren die over zich heen lieten lopen. Zij waren ongecompliceerd en rustig. Goedgemutst en goedgezind. Optimistisch en vrolijk. Geen eigen mening.
Mijn eigen mening. Daar heb je een karaktereigenschap die me nogal eens vol tegenstrijdigheid laat zwemmen in het halfdiepe. Net steeds kopje onder, zakkend naar de bodem, in een plotselinge paniek, met beide grote tenen op de bodemvloer en weer naar boven duwend.
Want een eigen mening hebben en eerlijk willen zijn, over veranderingen, fricties, emoties en verschil van inzicht is en blijft een zwembad. Zeker als de ontvanger zich in stilzwijgen hult. Ik zou best wel eens de steun van een lifeguard wensen. Zo'n sterke lieverd met stoere blik in zijn ogen maar die zijn hart op de goede plek heeft.
Ik hoor jullie al. 'Maar dat moet je alleen doen.' Ik weet.
'say it, like you eat it.' -- elizabeth gilbert.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten