Het komt steeds dichterbij. Normaal gesproken gaan de kinderen die vier jaar worden naar school en nemen afscheid. Een normale gang van zaken. Het laatste feestje, uitblazen van de kaarsjes, cadeautjes of traktatie uitdelen en dan een laatste kus en knuffel en met een laatste zwaai de hoek om, uit het zicht.
Vanmiddag staarde ik even naar het jongetje waarmee ik vanaf dag een de meeste strijd had te leveren. Onhandelbaar, gefrustreerd, oververmoeid, driftig, overstuur en grenzeloos. Het koste wat jaren maar dan had je ook een heel prachtig eindresultaat.
Het meest lieve, schattige kind dat je kon voorstellen. Zo anders dan jaren geleden. Zo behulpzaam, sociaal en rustig. Aanhankelijk.
'Karin, wij gaan trouwen.' zei hij weken geleden al.
Ik herinnerde hem eraan dat hij vrijdag voor het laatst bij het kinderdagverblijf is en dus snel moest trouwen met mij!
'Maar er is nog geen bruiloft!' riep ie uit.
Ik bekeek hem dus, vanmiddag aan tafel, en besloot het moment in te lijsten.
'Karin is aan het staren.' vertelde collega aan de andere kinderen.
'Ja, dit is zo'n inlijstmoment.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten