Grijsgebied.

Terwijl de zaterdag verder tikte, bleef een liedje hangen in mijn hoofd. Op zich al best vreemd dat ik dat liedje niet uit mijn hoofd kreeg, aangezien het een liedje van Ani DiFranco was. Ik hou namelijk niet zo die Ani. Ani heeft gekke muziek. Ontzettende prachtige teksten, maar ontzettend niet mooie muziek. Maar dat is mijn mening.

'the sky is grey, the sand is grey, and the ocean
is grey. I feel right at home in this stunning
monochrome, alone in my way.'

Misschien is het niet de essentie van wat Ani bedoelde toen zij dit liedje schreef. Maar in al het zwart wit ligt zoveel grijsgebied. Alle mensen zijn anders. Iedereen vult zijn eigen tank op zijn manier. Alle mensen hebben andere bedradingen.

Ik zou er alles voor over hebben om sponsloos door het leven te gaan.

'and what can i say but i'm wired this way and
you're wired to me'

We zijn allemaal anders, en soms even hetzelfde, een eenheid; een beetje grijs.
grey.