Het zijn die boxen en die zwarte grote kartonnen dozen waarin ik over de jaren heen spullen verzameld heb die in tastbare vorm mijn verleden herbergen.
Als veertienjarig meiske telde ik de minuten af op school. De aula was een broedplek voor overpeinzingen en ik was altijd de eerste die haar fiets uit de fietsenstalling pakte en wegreed. Ik brak Dennis zijn neus, of althans hij deed net alsof het zo erg was, en de keren dat ik in het direkteur's kamertje zat waren op een hand te tellen maar wel zo indrukwekkend dat ik erover schreef in mijn lila dagboek.
Ik had stiekem sjag uit papa's zakje gehaald en draaide een shaggie in mijn zolderkamer. Toen mama binnenkwam rook ze rook. 'Oh? Echt? Wat raar?' riep ik nog.
Ik zat op de grond en scheurde oude papiertjes door om ze vervolgens in een vuilniszak te mikken. Het was allemaal minder belangrijk geworden op de een of andere manier. Het hoorde bij toen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten