Ik viel pardoes een gat in mijn knie. Er kwam een beetje bloed uit en terwijl ik moest bekomen van de schrik en hard wilde huilen, hield ik me in.
'Valt wel mee, sta maar op.'
En als je tranen inslikte, op je kiezen beet, dan viel het ook wel mee. En liep ik gewoon door.
Met rolschaatsen, fietsen leren, struikelen over mijn x-benen, gewoon onoplettend of botsend tegen een ander vriendinnetje was het vallen en opstaan. Soms vallen met een smak, dan gewoon een beetje hard zijn en dan weer verder. Ik leerde niet te huilen bij pijn. Niet bij zulke pijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten