2 grote liefde
Het lijkt alsof ik jaren op zoek was naar liefde maar een liefde wilde die niet goed voor mij was. Of niet goed bij me paste. Ik zocht in de verkeerde hoeken, op verkeerde plaatsen en vooral in verkeerde personen. Niet (altijd) perse verkeerd als in fout, maar verkeerd voor mij. Maar misschien was ik wel gewoon bang. Hartstikke bang.
'Wie liefde geeft, liefde ontmoet.'
Wijze woorden van iemand die maar niet tot me doordrong. Soms, als ik in mijn zware pms bui beland ben, kan ik daar een stil traantje om laten. Niet lang, want ik heb veel meer om over te glimlachen en blij om te zijn. Ik durf zelfs nu te zeggen: gelukkig.
Soms staat hij pal voor je neus, zwaait heen en weer, roept 'joehoe!' en springt en vecht voor aandacht. Als jij verder kijkt dan je neus lang is, ben je altijd bezig met verder weg en aan de overkant. En op het moment dat je inziet dat hij voor je neus staat te zwaaien, heen en weer springt en 'duhuh!' roept, en je hem eens van een andere kant bekijkt, een beetje 'hmm' mompelt, en over hem gaat dromen en aan hem gaat denken, dan raakt je wereld danig in de war. Omdat je denkt zoveel te verliezen. Zo lijkt het.
Gisteren miste ik hem. Ik miste hem niet een beetje maar een beetje erg. Een soort van stil verscheurd gevoel van niet helemaal lekker in je vel zitten. Een beetje onrustig. Een beetje heimwee-ig. Een beetje ik-hou-van-jou-en-ik-wil-eigenlijk-bij-je-zijn.
Dat gevoel laat je toe als je je openstelt. En zonder die angst voel je zoveel liefde.
(Dit is een erg romanties stukje tekst en dat is de schuld van loesje!)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten