Er wordt wat van je gevraagd als je naar een opuh koffie wilt. Ten eerste moet je op je vrije dag om half acht opstaan. Daarna fiets je twintig minuten en dan zit je vervolgens aan een lange tafel met een kop thee (we minderen met de koffie) naast een halve rocker die in je oren tettert.
Verder was het reuze gezellig en leerde ik soort van nieuwe mensen kennen. We bespraken onder andere wat het leuke is aan internet. Bijvoorbeeld dat je door internet ook mensen in real-life leert kennen. Via twitter en flickr krijg je ongeveer een beeld maar verdiep je in real-life het contact wat meer. Ook was Brad Pitt een lekker ding en was een Panazoniks helemaal niks.
Na een soort van werkbespreking over het evenement dat er gaat komen wilden we naar de film. The Wrestler leek ons wel wat. We wilden twee kaartjes bestellen maar de kaartjesmevrouw schudde haar hoofd. Hij draaide niet op woensdag. Wij liepen richting voordeur. Maar we zagen dat The Curious Case of Benjamin Button wel draaide. Wij gingen weer in de rij staan met de folder als bewijs.
'Twee kaartjes voor Button.'
...
Maar de kaartjesmevrouw schudde wederom met haar hoofd. Hij draaide niet in die bios. We konden om vier uur bij een andere bios terecht. Later presteerde ik het nog bij Selexyz Verwijs een hele rits magazines om te stoten. Ze vielen als een domino wedstrijd zo op de grond. De jongenman die net ervoor alle tijdschriften netjes op een rij had gezet leek een beetje te balen.
The Curious Case of Benjamin Button was een mooie, ontroerende en indrukwekkende film. Toen M op me wachtte in de hal toen ik nodig moest plassen hoorde hij iemand bellen:
'Ja, ik was naar de bios. Naar die Button. Ja, sorry, maar die film duurde drie uur.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten