Afwezigheid doet verlangen.

Er was een afspraak. En die afspraak zou eerst op vrijdagavond zijn. Maar toen kwam de afspraak niet. De volgende ochtend kreeg ik een belletje dat zij die middag kwamen. Maar een uur of wat later volgde een sms dat het toch niet uitkwam. Het werd zondagmiddag en de afspraak kwam opdagen, dronk frisdrank, zat op mijn bank en praatte wat. Ik verkocht zowaar via een collega een bankstel.

In die tussentijd was ik thuis en liep door de straten van mijn woonplaats, stapelde dozen op elkaar in de albert heijn en probeerde het zo goed en zo kwaad mee naar huis te krijgen, de trap op, om het mijn woonkamer in te gooien.

Al die tijd geen handje handje, niet samen koken, niet samen bankhangen, niet tegen elkaar aanliggen terwijl je slaapt, geen gestolen kusjes, geen omhelzing, geen glimlachjes. Niets, nada, noppes, nul komma nul. Het wordt, nu alles steeds dichterbij komt, zwaarder. De treinreizen worden zwaarder, het weggaan op zondag wordt zwaarder, het wachten wordt zwaarder. En toch gaat alles zo ontzettend snel. ...

tekening gemaakt door: marco raaphorst.