Voor een thema tijdens mijn werk bij het kinderdagverblijf was ik mede verantwoordelijk voor de organisatie en uitwerking ervan. Daar was ik ook helemaal in mijn element; je moest me lekker ideetjes laten uitwerken en realiseren. Op zulke momenten voelde ik mezelf alleen maar groeien. Groeien in mijn kracht, mijn 'ik' en mijn zelfvertrouwen.
Er zijn vele momenten geweest dat ik vol enthousiasme vertelde over een idee waar zoveel fantasie bij kwam kijken dat het voor een ander totaal ver-van-zijn/haar-bed bleek. Het voelde in zo'n gesprek ook als een blokkade; ik zag het helemaal voor me en kon het nauwelijks bevatten dat een ander dat niet zag!
Ik was verantwoordelijk voor de aankleding van een thematafel in de hal van het kinderdagverblijf. Althans, ik maakte mezelf verantwoordelijk; er werd geen sodemieter aan ruimtelijke creativiteit gedaan door andere collegae. Het thema zomer was in volle opbouw en ik had een echt strand gemaakt op een tafel met bootjes die de kinderen zelf geplakt en gevouwen hadden. Ook een heuse vuurtoren schitterde aan de rand van het water. In mijn wilde creativiteit en onvermoeibare fantasie pakte ik een hoopje luiers uit de kast, maakte er soort van proppen van en bond er een touwtje aan vast, klaar om op te hangen.
'Wat ga jij nou doen?' riep een collega die door de gang liep op weg naar de keuken.
'Ik hang wolken op!' DUHUH!
Collega bekeek een moment het plafond waar de touwtjes naar beneden bengelden waaraan dikke proppen luiers hingen.
'Je gaat wel ver he?' zei ze ietwat afkeurend.
Op dat moment begreep ik het. Er zijn creatieve denkers en ontzettende niet creatieve denkers op deze aardkloot.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten