(Waar blijft de) Tijd.

1 opeenvolging van ogenblikken; tijdsverloop, tijdsduur of tijdstip

2 vorm van werkwoord ter aanduiding van tijd vd handeling in het heden, het verleden of de toekomst.

Dat tijd een soort van perceptie is. En de tijd langzaam gaat als je zes jaar bent en snel gaat als je vijf-en-dertig bent. P. en ik hadden een gesprekje laatst over tijd, en gisteren toen ik met een vriendin in een restaurant zat, bespraken we tijd alsof tijd op kon gaan en soms over was.

Dat mijn agenda uitpuilde van geplande gesprekken, onverwachte uitnodigingen, werk, dingen-die-ik-doen-moest en wanneer ik in het zuiden des lands bivakkeerde en wanneer niet. Dat ik zoveel in tijd moest proppen dat ik soms nauwelijks aan ademhalen toekwam, zo overdreef ik. Een beetje. Tijd maken leek soms zo er-niet-toedoend, maar als ik naar mijn lichaam luisterde moest tijd soms gemaakt.

'Wat doe je zondag?' vroeg mijn vriendin terwijl ze een stukje kip in haar mond propte.

'Ik ga eerst uitslapen. En dan bedoel ik slapen totdat ik wakker word. Geen wekker, geen gefluister in mijn oor dat 'we echt moeten opstaan' en geen innerlijk stemmetje dat zegt dat ik ergens toch moet opstaan.'

'En dan moet ik ernstig gaan opruimen, opbergen en weggooien. Mijn schuur bijvoorbeeld. Wat een rotzooi ligt daar.'

'En ik heb behoefte om even een eind te gaan wandelen. Zoals ik eerst altijd deed. langs de wegen en de bossen met mijn iPod op. En dan met een soort van beginnende spierpijn in mijn bovenbenen weer teruggaan naar huis, waar ik eerst naar de kraan loop om een glas koud water te drinken.'

En dan leek de dag alweer om. De tijd gevlogen in minuten, uren en een aantal seconden.

We hadden het over leeftijden. Leeftijden die gaan spelen als de rest om je heen het moederschap omarmt en jij aan de zijlijn staat en jij je afvraagt wanneer jij degene bent. Dat tijd een vervelend en naar spelletje speelt met timing en een goed moment. Dat je soms voelt van binnen dat je ergens eind twintig bent maar je geboortejaar schreeuwt dat je VIJF-EN-DERTIG BENT!

'Ik wil me niet laten pushen door tijd!' riep ik.

Je moest ook vertrouwen hebben in de tijd. Tijd heelt alle wonden, komt tijd komt raad en tijd baart rozen. En tja, de tijd zal het leren.