Hoe verbindingen tot verbindingen leiden.

Soms loop je ergens, ben je ergens waardoor je meteen een gevoel hebt dat je er 'iets mee moet'. Zo liep ik dik een maand geleden op weg naar een afspraak langs een atelier. Het was een bonte bedoeling van paarsige dingen en kunst in de etalage en aan de muren binnen. Ik wist niet precies wat het atelier was, met welk doel het werkte maar ik ging naar huis en moest er iets mee. Ik zocht op internet en raakte enthousiast.

Ik schreef een mailtje waar ik niets op terugkreeg. In eerste instantie dacht ik: 'ze zullen wel geen interesse hebben' totdat ik vorige week ineens wel (positieve) reactie kreeg.

Van tevoren was ik nerveuzig. Hoe pakte ik het nou goed aan? Wat was nu precies mijn plan en wat wilde ik nou? Soms is een gevoel gewoon niet of nauwelijks uit te leggen. Was het stom om met een gevoel binnen te wandelen en maar te zien? Was het 'onzakelijk' en 'niet concreet'? Mensen willen per slot van rekening toch concrete dingen horen en zien anders zou je misschien hun kostbare tijd verdoen?

Ik kan alleen mezelf zijn hierin, bedacht ik me. Ik ben van het gevoel. Soms ben ik geneigd dat gevoel te vergeten maar gelukkig vaar ik op een bootje met een eigen koers en met mijn eigen kompas. Ik ben de enige die aanvoelt wat oke is en wat niet. Waar ik verder mee kan of niet.



En zo stak ik ook van wal. En dat is hoe ik werk. En daar komen mooie gesprekken uit voort met interessante mensen die ook weer verbindingen leggen. Ik ben een stap verder.