Verkopers doen het. Kappers en restaurantpersoneel doen het. Hotelmensen. Ik doe het ook. Met een vriendelijke lach elke dag weer mensen (ouders) te woord staan, begripvol knikken en incasseren. Als er mensen (ouders) strontvervelend en zelfs brutaal zijn blijf je vastberaden glimlachen en knik je en ben je ten alle tijden netjes en beleefd.
Soms zou ik ze wel wat. Die strontvervelende, veeleisende, zeurende en piepende ouders. Die ouders die hun kind helemaal het einde vinden zodat alles ervoor moet wijken, ook al hebben ze met hun volle verstand gekozen voor de kinderopvang en wat daarbij hoort. Van die ouders die niet inzien dat wij hun kind altijd proberen te helpen in hun ontwikkeling en adviezen en tips geven waar nodig.
Soms zou ik ze wel wat willen aandoen. Die ouders die zo overbezorgd zijn dat ze tien keer op een dag bellen om te vragen of Pietje zijn capuchonnetje op heeft als hij naar buiten gaat. Van die ouders die hun kind eigenlijk niet smerig willen zien als zij hun kind komen ophalen en dan bemerken dat hun kind een paar knieplekken heeft van het kruipen en vallen. (Ja, ook kinderen vallen weleens, ook bij het kinderdagverblijf.) Van die ouders die helemaal over de pis raken als Klaasje een hoestje en een kuchje heeft gekregen en dat het vast wel van het kinderdagverblijf moet komen 'want vanmorgen had ie dat nog niet.' Van die ouders die hun kind op hun tweede leeftijd nog stug aan de Olvaritpotjes houden omdat hij anders de hele boel bij elkaar krijst en dus geen vast fruit lust en andere dingen.
Soms zou ik die ouders bij hun schouders willen pakken om hen eens stevig door elkaar te schudden. Als je er niet helemaal achterstaat dat je kind bij het kinderdagverblijf is, als je moeilijk kunt loslaten, als je bang bent dat je kind zo snel groot wordt, als je opmerkt dat je zoveel mist, kies dan voor iets anders!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten