HET IS VAST MIJN NAIVITEIT,

of de afweging die ik aan de woorden en zinnen hecht. Vaak heb ik het niet eens door, knippert iemand driftig met zijn ogen en denk ik dat ie een vuiltje in z'n oog heeft. Vroeger met het uitgaan (ja vroeger) wilde een jongen met me naar buiten maar reageerde ik verontwaardigd want het was veel te koud daar!

Ik blijf ook niet meer (onverwacht) bij iemand slapen slapen, want dat is al helemaal een ramp, want als je blijkbaar zegt en besluit te slapen slapen, verwacht de ander (alsnog) een stevig potje rampentampen, maar mocht je daar nog niet aan toe zijn en willen slapen, maar kroelen dat dan weer wel, dan is het eigenlijk de bedoeling dat je middenin de nacht alsnog je biezen pakt.

'Slapen slapen? Ik ben toch een man?'

Ik heb me wel vaker afgevraagd wat en hoe; erover nagedacht, hardop uitgesproken of gevraagd wat de waarde is van een flirt; want flirten is niet (meer) aan mij besteed.