vervolg:

Ik wilde vertellen dat ik soms naar mezelf kijk en het raar vind dat ik mezelf zie. Dat ik het helemaal niet als vanzelfsprekend zie. Dat ik mezelf soms in mijn sproetenwangen knijp om te voelen dat ik ik ben.



This is my face,
covered in freckles
with the occasional spot
and some veins

This is my body,
covered in skin
and not all of it
you can see *

Over flirten gesproken, ik dacht vanmorgen, toen ik op mijn flipflops de deur uit wandelde, op naar een gezellige werkdag vol zonnebrandsmeersels, kapotte knietjes en boterhammen uit de vuistjes, dat een date van een aantal jaren geleden flirten uitsprak als fleerten.

Dat het niet klonk. Fleeeeerten.

Ik was gestopt bij een stoplicht, ook al had ik best baldadig door rood kunnen fietsen, maar aangezien ik van de brave aard ben, toch niet deed. Ik staarde een beetje voor me uit, keek nog eens op de kerkklok, en zag vanuit mijn ooghoek iemand naar me kijken.

Dat geeft altijd een mix van overrompeling, verbazing, ongemakkelijkheid. Het is namelijk, vind ik, vreemd dat een ander je zo openlijk in zich opneemt. Het betrof een manspersoon. Vrouwen kunnen er trouwens ook een potje van, maar zij keuren je outfit. En je kapsel. En je nieuwe topje. En je zonnebril. En je nagels.
Mannen keuren je gezicht, je titelatuur, je kont en je lengte. En niet perse in die volgorde. Mijn gezicht kleurde opvallend rood.

'Goeiemorgen!' riep hij toen en knipoogde.

Ik had een aha! moment. Ik aarzelde. Maar ik wilde het vragen.

'Jahaa!'riep ik terug.

Hij keek een moment vertwijfeld.

'Ja, een flirt! Toch? Heb ik het goed?' Ik wees met mijn vinger en lachte.

Er was een moment, in mijn spontane impulsiviteit, dat ik ineens dacht bij mezelf:

God, laat dit een ja-dat-is-het-antwoord zijn.

Zeg dat me dat het zo is!

En dat was het.

Daarna was fietstrappen loodzwaar naar het station.
Maar ik had een beetje overwonnen. Een beetje, beetje.

* Kate Nash - Mouthwash.