Een liedje van Matt Caplan. Daar luister ik nu op dit moment naar. Toevallig. Gekregen, ooit, als in een mp3 cadeautje. De koffie pruttelt
'Doe normaal!'
'Doe nou even normaal!'
Ik hoorde mijn buurmeisje. In mijn dromeloze slaap zag ik contouren van mijn slaapkamer en hoorde vage geluiden en werd wakker. Met een wazige blik, met dank aan mijn -4,75 en een -2,75, zag ik van heel dichtbij pas dat het net na vieren was. Ik zuchtte.
Ken je dat? Dat je dan helemaal niet wilt luisteren maar dat toch gaat doen? Ik lag op mijn rug met mijn armen onder mijn hoofd, starend naar het plafond; totale overgave aan mijn wakkerzijn, en luisterde.
'Ja! Daarom! Daarom ja!' riep ze.
Mijn buurman bleef kalm. Ik kon hem amper horen. Met zijn herkenbare zware, ietwat schorre stem, hoorde ik uitleg. Daar leek het op. Uitleg.
En toen rinkelde er iets en donderde er iets op de grond. Een geluid waar ik slecht tegen kan. Mijn hart begon zonder erg harder te bonken. Ze leken mij helemaal geen serviesgooi types. Niet dat ik meteen zag wat serviesgooi types waren.
'Doe toch normaal man!' riep zij uit.
En toen was zijn kalmte verdwenen.
'Dit is mijn huis!' riep ie in totale frustratie.
Volgens mij ging ik ergens toch wel slapen. Vanmorgen werd ik wakker na elven en hoorde de zachte klanken van een gitaarsolo. Hij zat op ons gezamelijk balkon voor zich uit te staren met een gitaar in zijn hand. Riedelde wat weg.
'And now even in this thunder, there's a silence,
A shread of comfort standing at my door.
And at least I've got the sense to reconstruct you
And leave me twice as lucid as before. '
Geen opmerkingen:
Een reactie posten