Dus toen de deurbel ging, twijfelde ik om open te maken.
Dat zal best een autistische trek van me zijn, maar veel behoefte aan onverwacht, misschien onbekend bezoek, heb ik zelden.
Omdat ik toch al halverwege mijn kont uit de bank geduwd had, liep ik toch naar de gang. De wazige schim leek me vaag bekend voor te komen. De buurman.
'Goede ....'
Zijn adem leek even te stokken.
Ik haalde mijn wenkbrauwen omhoog en toen pas voelde ik dat mijn huid een beetje trok. Ik voelde aan mijn wangen, keek naast me in de spiegel, was blij dat mijn masker skeletwit bleek met daaronder een vurige roodheid van plotselinge schaamte.
'Eh hi!' mompelde ik.
'Ik wilde vragen of ...
maar je bent bezig, zie ik.'
Bezig met intrekken. Het zou tien minuten moeten intrekken. Snapte nu iedereen dat ik normaliter zulke troep niet eens op mijn gezicht gooide?
Hij dacht dat ik een pakketje had aangenomen. Dat had ik niet. De postbode had het verkeerde huisnummer genoteerd. Ik zwaaide beleefd en deed de deur achter me dicht.
Om snel naar de badkamer te lopen om met 'lauwwarm water' mijn masker eraf te wassen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten