*Waarschuwing: niet geschikt voor jonge moeders die beledigd raken van/door dit stukje.

TOEN IK VORIGE WEEK OP KRAAM VISITE WAS,

was het in eerste instantie best gezellig. Kopje koffie, beschuit met muisjes, 'hoe is het met jou?' 'Ja, met mij is het goed', toen de bom leek te barsten.

Tepelkloven, uitscheuren, pijn, ruggeprik, strippen, blaasontsteking, incontinentie, spugen, het sjeesde zo langs mijn oren.

Ik droeg een nieuwe spijkerbroek die avond, erg koel ding, maar om tijdens de zwangerschapshorror, bloedvergieten en persweeen daarover te beginnen leek me niet echt een goed plan. Er bestond niets anders meer dan het tellen van de hechtingen, en hoe goed hij of zij aan de borst lag. Ook het nieuws, politiek, een goed boek of een fijne film, waren geen opties meer.

Ik bedacht me dat een kind je leven veranderen zou, maar ook de relatie met je man. En dat baarde me zorgen. Niet dat ik een man had, maar dat uitscheuren en die hechtingen *dat* baarde me erge zorgen. (Ja,leuke woordspeling.) Vooral ook omdat ik merkte dat de vrouw het over niets anders meer kon hebben dan over het kind. Arme man. Hij zat er maar bij en keek ernaar.

Ik kreeg door al die horror zin om naar huis te gaan. Had ik nog steeds die kinderwens?