HOE BEN IK? deel 2.

Het is de vraag hoe je van extravert behoorlijk introvert kunt worden. Of verborgen introvert met een expressief tintje. Want ik heb blijkbaar een actrice in me. Zij komt tevoorschijn als zij in een grote groep moet spreken. Met trillende knietjes, zweethandjes en de wereld die lijkt te gaan draaien in haar hoofd, staat zij naar de mensen te kijken, heft haar hoofd op, en spreekt. Lacht vol zelfvertrouwen, zo lijkt. Maakt lollige grapjes. Hahaha. Ach, wat kan zij toch goed, open en enthousiast spreken. De grote groep applaudiseert aan het eind van de avond.

'Dank u. Dank u.'

Ze gaat weer zitten. Niemand ziet dat de draaikolk in haar hoofd zodanig waait en woelt dat ze heel even naar adem hapt. Met beide benen op de grond, haar handen op haar bovenbenen. Adem in. Adem uit. Niemand die ziet dat er iemand bijna bezweek aan grotegroepangst. Ik ben daarin een actrice.

Het is de vraag hoe je van extravert introvert kunt worden. Misschien dat iets op jonge leeftijd de kop indrukt, wegveegt of uitwist. Stemverheffing, irritatie uiten, ruzie maken, hoe dan ook, mocht nooit.

'Ssssht!' werd er gesist.

In dit huis wordt niet geruzied. In dit huis wordt stilgezwegen. Alles wat een verschil van mening is, ongenoegen, verwarring, ondervraging wordt hier gesssht. Weglopen, oogkleppen, oorkleppen, zeepbellen. Deuren dicht.

'Ik vind dat je erg fel bent.'
'Ik vind dat je snel boos bent.'

Het extraverte kind wil ook naar buiten. Als er vorige levens geweest zijn, was ik vast een spaanse. Temperamentvol. Ik ben in mijn kern een boogschutter; een volle kracht vooruit, een renner, een doelgerichte, een uitbundige, een danser, een lachende, een vrolijke. Ik ben de baldadige, de uitdagende, de plaaggeest. Ik hou van discussieren, argumenten, filosoferen, beredeneren. Ik ben een reiziger, een rusteloze, een impulsieve, wisselvallig.

Uiten hoe ik me voel is nog steeds moeilijk. Ik beredeneer mezelf naar de zijkant. Ik zwijg. Ik observeer, voel van binnen en zwijg. Ik ssssht het weg. Maar er waren momenten dat ik er genoeg van had. Mensen gingen over mijn grenzen, mensen volgden hun eigen pad. En dat mocht. Maar was het ook mijn pad? Wilde ik erop lopen?
Ik was het er niet mee eens. Voelde het niet goed, wilde ik praten. Oplossingen vinden. Verschil van meningen hebben.

Drempels.



Nu mag ik vaker boos zijn. Want ik ben als het weer. Ik ben soms de vrolijke zon, de zon achter de wolk, de mist, de regenachtige dag, de wind, een wervelwind, een storm en het onweer.

Ik zou ooit nog wel eens een perfect gedekt tafelkleed, met mooie borden en hoge wijnglazen, kaaihard willen wegtrekken. Alles kletterend op de grond. Bende. Rotzooi.

'Ik vind dat je soms snel boos bent.'

'EN DAT MAAK IK ZELLUF WEL UIT.
JA!'


lees meer bij:
kek.
sana.
draai