Gisterenavond zag ik Juno. Een soort van moderne Amelie achtige, snelgesproken prachtfilm over een meisje van zestien die ten tijden dat ze zichzelf nog moet leren kennen tussendoor zwanger wordt en daar een oplossing voor zoekt. Het moment dat zij erachter komt, door de omgang met de toekomstige adoptiepapa, dat een huwelijk soms geen huwelijk is, en aan haar vader vraagt of zij er ooit zeker van kan zijn dat twee mensen echt voor altijd bij elkaar zullen blijven, zegt haar vader dat ze iemand moet zien te vinden die haar accepteert for who she is.
Als ik dan zo, eventjes nu, dat zinnetje hier neerzet,
WHO AM I.
Hoe ben ik
dan vind ik de woordspeling erg grappig. Bovendien zet die zin me sinds een paar dagen geleden erg aan het denken.
Hoe ben ik? Ik ben een denker. Soms een soort van magische denker. Fantasievol. Rijk. Soms verval ik in een wirwar van denken. Denken is vermoeiend. Soms. Denken klaart het hoofd. Soms.
Hoe ben ik. Ik wil begrijpen. Ik denk omdat ik de oplossing wens. Soms is ie er niet. Vaak pas veel later. Dan waait ie, als een veertje, langs me heen. Denken mag best, zolang het functievol is. Denken moet ik soms stoppen. Soms kan ik het veertje oppakken. En dan voel ik me gelukkig. Omdat ik het ineens begrijp. Dan is het cirkeltje rond. Ongeacht hoe het voelt. Laat ik los. Helemaal. Geluksgevoel.
Soms voelt de wereld magisch. Er vormen zich onwillekeurige zinnen, woorden, momenten op wat voor tijdstip dan ook, om me ervan bewust te maken hoe het zit.
Ik leer mezelf langzaam (beter) kennen.
HOE BEN JIJ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten