'Zo, wat ben je blond! Ik herkende je bijna niet!' riep vriendin B toen ik de auto instapte. We parkeerden de auto, pinden geld uit de muur en ploften neer bij een moderne Italiaan waar ze overheerlijke uiensoep hadden en tortellini huppelupup en natuurlijk een overheerlijk dessert.
Het was de proef op de som; uren niet roken en dan verder net doen alsof het je geen donder kon schelen. Vriendin B hield het anderhalf uur vol, maar vroeg toen toch maar, of we de koppen koffie, die ik ongetwijfeld ging drinken, op een verwarmd terras konden nuttigen. Voor vriendinnen heb je wat over, dus we verkasten naar een verwarmd terras. Het was vrijdagavond, het begin van het weekend; dat werd gevierd en daar dachten meer mensen zo over. Het was ontzettend druk. Gezellig druk.
Dat uitgestippelde. Dat wat anderen van je denken en vinden. Wat zo hoort. Dat iedereen om je heen verwacht dat als je al een tijdje een relatie hebt en samenwoont, je natuurijk toch wel een keer zwanger raakt. Dat ligt toch in het uitgestippelde plan? Niet dan? Hoe kwetsend het kan voelen als iedereen van jouw leeftijd zwanger wordt en jij nog niet, omdat je partner er nog niet helemaal klaar voor is. En mensen doodleuk aan je vragen wanneer jij eens aan de beurt bent. 'Je houdt toch zo van kinderen?'
Of, stel dat je al ruim drie jaar getrouwd bent en je nog niet zeker weet of je wel moeder wilt worden, en je partner ook zo z'n twijfels heeft, want dit leventje is wel erg prettig zo, en bovendien voel je die moederlijke kriebels niet en vraag je je af of je die ooit nog wel zult voelen. Zou je dan abnormaal zijn als je besluit kinderloos door het leven te gaan? Mensen schotelen je het toch gewoon voor hoor; 'En? Wanneer zijn jullie aan de beurt? Ik bedoel, je hebt stap één toch ook gezet?'
Nee. Laat staan dat je al een tijdje helemaal zonder vaste vriend door het leven gaat. En bovendien richting midden dertig gaat. Dat heeft verder zo goed als niemand in de gaten want je oogt jaren jonger, maar die biologische klok is steeds harder aan het tikken, of je nu wilt of niet. Waardoor je soms gaat twijfelen of je toch niet eens moet gaan praten met de huisarts, over kunstmatige toestanden, maar daar vanaf haakt omdat je daar niet echt achter staat. Bovendien is een partner vinden veel belangrijker voor je dan uiteindelijk de kinderwens. En denk je bij jezelf: wat komt komt.
Dat uitgestippelde is negen van de tien keer niet iets dat je zelf bedenkt. Het voelt opgelegd door de ander. Gros van de mensen kabbelt voort in dat stramien van het uitgestippelde. En denken veel mensen met hun goedbedoelde adviezen ('Ach, en als je straks geen kinderen hebt, dan neem je toch een hond.') en opmerkingen dat het minder zeer doet.
Vandaag hield ik een klein hummeltje in mijn armen, nauwelijks tien weken, zachte huid, alles erop en eraan. Mijn collega bekeek me terwijl ik het kleine babietje in mijn armen heen en weer wiegde, ertegen sprak.
'Het staat je goed, Karin.' zei ze. Het was goed bedoeld. Maar ze had het beter voor zich kunnen houden.
'Zullen we gewoon weer op vakantie gaan?' vroeg vriendin B aan mij maar meer aan zichzelf.
Ik glimlachte weemoedig.
'Dat lost niets op. Het is hier te doen. En daarmee zullen we dealen.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten