donderdagochtend.

De zon piepte door de gaatjes
van mijn luxaflex.
Het fluisterde mijn naam,
terwijl de kerkklokken
een betekenis als fluisteren
niet kenden.

(Nog voordat de wekker gaat
als een kat jezelf uitrekken
benen gestrekt en tenen
tegen de rand van het voeteneind
-- omdat je te ver naar beneden
gegleden bent, tijdens je slaap.)

Denkend aan geurende koffie,
warme broodjes,
en een dag die helemaal van mij is.
Van mij!