Er hing een witte poster, donkergrijze letters, groot, op de glazen deur. Een gedicht van Martin Bril. Ik las de woorden, weloverwogen, terwijl ik het geroezemoes om me heen hoorde.
Een Turkse man zat naast een Turkse vrouw. Hij zuchtte diep. "Ik kan niet langer wachten." zei hij zachtjes tegen zijn vrouw. Ik bekeek zijn gelaat. Hij was bleek. Hij zuchtte nog een keer en leunde met zijn ellebogen op zijn knieen, handen onder zijn kin naar voren. Sloot zijn ogen.
Er speelde een kind aan de houten tafel. De blokken vielen om. Zij lachte. Pakte de blokken een voor een en stapelde weer. Moeder bekeek een oude Margriet. Bladerde zonder echt te lezen door de gekreukelde stukken tekst.
Het gedicht had ik niet onthouden. Waarover het ging wist ik niet meer. Ik las het woordje 'keerkracht.' Maar er stond veerkracht. Maar toen ik mijn naam hoorde, meeliep met de lange man, glimlachte ik. Keerkracht klonk zoveel malen krachtiger.
Keerkracht. De kracht om te keren. Zoals een keuze die je maken kan. De vrijheid van keren. Om te veranderen van afslag, kruispunt of rotonde. ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten