Er viel een witte sluier heel langzaam
van boven naar beneden.
En ik zag dat ik naar boven keek
Mijn armen uitstak,
Mijn vingers ver gespreid
totdat alles in tijd
leek stil te staan.
De sluier leek vlak boven me
te blijven hangen
Alsof het wachtte
op mijn toestemming om
neer te dalen,
Zoals een goedkeuring,
Een uitgekomen wens.
De ruwe versie van witte koord is af. Vanmiddag zal ik lunSen met iemand die werkt met tekst. Praten over en met iemand die werkt met tekst is als slagroom op een toetje. Werken aan je werk is leuk en uitdagend. Doen wat je leuk vindt is een balletje energie in je lijf dat gaat bruisen als een bruistablet. En soms, zelfs via zoiets als twitter gaan balletjes rollen. = verbindingen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten