We can never judge the lives of others, because each person knows only their own pain and renunciation. It's one thing to feel that you are on the right path, but it's another to think that yours is the only path. -- Paulo Coelho
Toen ik vanochtend, vroeg, in de trein zat, in een stille coupé, met de weilanden om me heen en de blauwe lucht, bedacht ik me dat ik me bij sommige mensen wel uit en bij sommige mensen niet. Ja, logisch, zul je denken, maar ik bedacht me dat die knoop in m'n maag, die ik zo nu en dan eens voel, en soms erg pijnlijk aanwezig, door enorm schuldgevoel dat nergens op gebaseerd is, de ene keer meer aanwezig is dan een andere keer.
Soms kan ik met een stalen gezicht en een ietwat, soort van, stalen gevoel zeggen wat ik ergens van vind. Dan interesseert het me geen klap (meer) wat de ander denkt en vindt en voelt. Er is (te)veel afstand en (te) weinig binding om me ergens iets van aan te trekken.
Soms merk ik aan de openheid van een ander dat ik veel meer openheid (van zaken) kan/wil geven en dus vertel ik meer. Ik voel dat de ander, degene die luistert, meedenkt en meevoelt, geen waardeoordeel velt over wat ik vertel. Het (de verbinding) staat open.
Soms voel ik aan de ander dat hij/zij geen ruimte weggeeft aan openheid en dus word ik me ervan bewust dat ik wel een (afwijkende) mening heb maar ik durf minder goed te zeggen wat ik ergens van vind. Omdat het waardeoordeel gevoeld wordt. De afkeuring. Het sarcasme. Het oordeel geven.
Ik had afgelopen week een lang en goed gesprek met iemand. Een gesprek waarin ik, zoals ik me achteraf bedacht, helemaal mezelf kon zijn. Compleet met m'n nukken en grillen. Want ik ben niet altijd Jantje Vrolijk. Ik bedacht me in de trein dat ik de laatste tijd mensen tegenkom die steeds meer van me verschillen maar zonder waardeoordeel met me praten en willen weten wat ik denk. Wie ik ben. En dat is een openbaring. Dat is een goed gevoel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten