Ik keek naar de nacht, vanachter een gesloten raam op de zoveelste etage, en vroeg me fluisterend af waarom het dan zo werkt. 'Waarom werkt het dan zo?'
Soms voel je het. Alsof je voeten als vanzelf minder vast op de bodem van de grond staan. Er is niets dat je ertegen doet. En het golfje in je buik, zoals de lift snel van etage naar etage gaat en dan stopt, voelt raar maar fijn, maar dat minder vast op de bodem van de grond staan is oncontroleerbaar.
'Waarom werkt het dan zo? Dat ik een verbinding voel met iemand, en die persoon zich terugtrekt, en iemand anders de verbinding met mij voelt, maar ik niet op de manier zoals hij dat voelt? It seems not fair. Not fair at all. Op een zwakkere dag, of nacht, kan ik daarvan een traantje laten. 'Waarom werkt het nou zo?'
Verliefd raken is het meest kwetsbare gevoel ik me kan voorstellen. En op het moment dat ik mijn voeten lichtjes voel zweven boven de vaste grond, is er een onmiddelijk gevecht om weer daar te belanden, waar ik de controle heb. Liefde en angst werkt niet samen.
Ik weiger mijn herinnering aan weg te stoppen, af te doen als verkeerd of als een vergissing, want dat was het niet. Als je verliefd aan het raken bent, langzaam beseft dat je meer verbinding voelt dan je aanvankelijk dacht, het niet weg te stoppen valt, ook al doe je zo je best, je niet wilt toegeven, koppig vecht tegen je gevoel, ... het sloop erin. Als een liftje in je hart.
and I hate the phone,
but I wish you'd call,
thought being alone,
was better than, was better than... -- Joshua Radin.
De lift vloog tot de bovenste verdieping, met een uitzicht op de nacht met zoveel lichtjes en sterren in de lucht. Misschien is het nu wel erg tijd om die lift naar de begane grond te sturen en onklaar te maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten