'We come to love not by finding a perfect person, but by learning to see an imperfect person perfectly' -- Sam Keen.
Het stuurde me, als in een flashback, terug naar toen. Naast mijn (toen) beste vriendinnetje stond ik voor de spiegel in mijn geleende zwarte koltrui en geleende spijkerbroek. Beste vriendinnetje woonde in een heel groot huis en kreeg en kocht de meest mooie, dure kleding. Ik voelde me een moment een modern prinsesje.
Ik bracht wat oogschaduw op mijn oogleden en toen ik klaar was zonk mijn hart. Datgene wat ik zo vervloekte, wat telkens afbreuk deed aan het goede gevoel. Het was telkens maar tijdelijk. Het stopte als ik mijn bril op mijn neus zette en het moderne prinsesje was weg.
In de winterkou reden we naar de kroeg. De kroeg was in een kelder met als toepasselijke naam: The Basement. Daar liepen alle hippe mensen rond. Beste vriendinnetje kende veel hippe mensen. Er werd niet met me gesproken. Ik werd niet voorgesteld. Ik voelde me een buitenbeentje. Niet hip.
Ik opende de deur van The Basement waardoor een hete walm mijn brillenglazen in een ogenblik wazig maakte. Het was nerderig om mijn bril af te doen om ze weer schoon te maken. Het andere alternatief was met wazige glazen het risico lopen van de keldertrap te sodemieteren.
Vanmorgen was ik vrij en liep ik in m'n thuiskloffie rond. Geen zin om mijn lenzen in te doen liep ik rond met m'n bril op. Toen het tijd was naar m'n werk te gaan dubde ik even. Ik kon best eens een keer met bril op naar buiten. Ik had een hippe, trendy bril dus waarom niet?
Dat oude gevoel. Dat hield tegen. Het is raar hoe een heel oud gevoel je terugwerpt naar toen en hoe dat effect heeft op nu. Want temidden van volwassen mensen hoefde ik niet bang te zijn om afgewezen te worden, of het middelpunt te zijn van grappen en plagerijen.
Toen ik de deur opende van mijn werkplek kwamen de kinderen naar me toe gerend.
'Kalin!' riepen ze.
En toen zei E: (2,5 jr)
'Kalin, mooie blil!'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten