Terwijl ik op het station aan het wachten was op de trein, het nieuws langzaam maar zeker op me in aan het laten werken was, bedacht ik me dat voldoende positieve aandacht en complimenteren zo'n enorme impact heeft op een kind's leven. En later. Niet overdadig zodat een kind denkt dat het god's gift on earth is, maar gewoon.
Maandagavond opende ik, na thuiskomst, mijn emailaccount en zag even snel, tussen het frietjes eten door, dat ik zeven ongelezen emails had. Waaronder een email van iemand die ik de laatste maanden een paar keer gemaild had, om een vraag te stellen, om werk op te sturen, een email die niet voor mij bedoeld was maar toch per ongeluk (ook) bij mij terecht kwam en een nieuwe email. Ik hapte een frietje en klikte met een hand op de naam.
'We zijn enthousiast en willen graag je werk laten zien.' De commissie van kunst en historie gaf hun goedkeuring. Na een wachtlijst mocht ik ook mijn fotowerk laten zien. Ik mocht kiezen welk ziekenhuis. Het één of het ander.
Ik werd even later gebeld door een vriendin die ik helemaal blij het nieuws vertelde, terwijl ik net een email met het goede nieuws verstuurde naar iemand anders.
Ik stond dus op het station en bedacht me dat ik vaak dacht dat het niet lukken zou, of het niet goed genoeg zou zijn of anderen waren vast veel beter. Maar daar gaat het helemaal niet om. Het gaat om lef, om vragen stellen, om doen. Doen!
Het doel verlegt zich. Het gaat niet om de eindstreep. Het gaat om de weg erheen. En soms haal je wel de eindstreep. Met moeite. Maar soms ook met gemak.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten